பாட்டி சொன்ன கதைகள் - 30




பவள சங்கரி

அங்கவை, சங்கவை

ஹாய் குட்டீஸ் நலமா?

முன் காலத்தில் நம் நாட்டை ஆண்ட அரசர்கள் எல்லாம் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட குணாதிசயம் உடையவர்களாக இருப்பார்கள் என்பதை நம் வரலாறுகள் மூலமாக அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.  வீரம், தீரம், பராக்கிரமம், ஈகை, காதல், தன்னம்பிக்கை, நீதி தவறாமை, பரோபகாரம், வள்ளல்தன்மை இப்படி பலவிதமான தனித்திறன் கொண்டிருப்பவர்கள்தான் பெரும்பாலானவர்கள்.  தனக்கு மிஞ்சிதான் தான தர்மம் என்று நினைப்பதே மனித மனம். ஆனால் சில அரசர்கள் தங்களுடைய அத்தியாவசிய உடமைகளைக்கூட சற்றும் தயங்காமல், நிறைந்த மனதுடன் வாரி வழங்கும் அளவிற்கு தயாள குணம் உடையவர்களாக இருந்திருந்திருக்கிறார்கள்.  பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் பேகன் என்பவன், பழனிமலைப் பகுதியில் வாழும் ஆவியர் குடி என்ற இனத்தவரின் தலைவனாக இருந்தவன். கடை ஏழு வள்ளல்கள் என்று சொல்லக்கூடியவர்களில் பேகனும் ஒருவன். ஒரு முறை மழை காலத்தில் வழியில் சென்று கொண்டிருந்தவர், அழகிய ஆண் மயில் ஒன்று சாரல் நிறைந்த அந்த மலைப் பாதையில் கருமேகங்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சியில் மனம் துள்ளி தோகை விரித்து ஆடிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டார், உடனே அவர் அந்த மயில் குளிர் தாங்காமல்  நடுங்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு, தான் போர்த்தியிருந்த போர்வையை எடுத்து அந்த மயிலுக்குப் போர்த்திவிட்டுச் சென்றாராம். அவருக்கு இப்பொழுதும் சிலையெல்லாம் வைத்திருக்கிறார்கள்.


அதேபோல கடையேழு வள்ளல்களில் முதன்மையானவரான, பாரி என்பவர்.  பேகனாவது நான்கறிவுள்ள ஒரு பறவைக்குத் தன் போர்வையைக் கொடுத்தான். இந்த பாரி பாருங்கள் ஓரறிவு உயிரான ஒரு முல்லைக் கொடிக்குத் தன் தேரைக் கொடுத்தவன்.  இது நடந்தது ஒரு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்.  இன்று சிவகங்கை மாவட்டத்தின் பிரான்மலை என்று அழைக்கப்படும், மிகச் செழிப்பான  நகரம். முன் காலத்தில் அது பறம்புமலை  என்று பெயர் பெற்ற முன்னூறு கிராமங்களைக் கொண்ட வேளிர்குல வழிவந்த சிற்றரசர்கள் ஆண்டு வந்த நாடாக இருந்தது. இவர்கள் பேரரசர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களாக இருந்தனர்.  பாரி மன்னன் தம் குடிமக்களிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவனாக இருந்தான். பறம்பு மக்கள் உழைப்பிற்கு சற்றும் அஞ்சாதவர்கள். வீரமும் நிறைந்தவர்கள். பாரி மிகவும் தேகபலம் கொண்ட சிறந்த வீரனாக இருந்தான். தன்னைப்போலவே, தம் மக்களும்  பலசாலிகளாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக தம் நாட்டின் ஊர்கள்தோறும் பல சிலம்புக் கூடங்களை நிறுவி, வாலிபர்களை எல்லாம் சிறந்த சிலம்பு வித்தைகளைப் பயிலச் செய்தான். 



பாரி, சிறந்த கொடை வள்ளலாகவும் இருந்தான். தம்மை நாடி வந்த புலவர்களுக்கும், கூத்தாடிகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும், கிள்ளிக் கொடுக்காமல், அள்ளிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். இதனால் பாரியின் புகழ் அண்டை நாடுகளிலெல்லாம் பெரிதும் பரவியது. பாரியின் வள்ளல் தன்மையைப் பற்றி அறிந்த கபிலர், அவரிடம் பாடிப் பரிசில் பெறலாம் என்று வந்தார். பாரிக்கு, கபிலரை மிகவும் பிடித்துப்போக, இருவரும் சிறந்த  நண்பர்களாகி  இருந்தனர். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் நட்பை உயிரினும் மேலாகப் போற்றி வந்தனர். கபிலரின் சிறந்த புலமையைக் கண்டு வியந்த பாரி, கபிலரை  தன்னுடனேயே  தங்கவைத்துக் கொண்டார் .  தம் நாட்டு மக்களையும், தம் நாட்டு வளங்களையும், மக்களின் நிறை, குறைகளையும் கண்டறியவும், பாரி, அடிக்கடி நகர்வலம் செல்வது வழக்கம். அப்படி ஒரு முறை நகர்வலம் போனபோதுதான் வழியில் ஒரு முல்லைப் பூங்கொடி, கொழுக்கொம்பு இல்லாமல் வாடி, வதங்கி இருப்பதைக் கண்டு மனம் வருந்தியவர் சற்றும் சிந்திக்காமல் மளமளவென தன் தேரைவிட்டு இறங்கி, அதில் பூட்டியிருந்த இரண்டு குதிரைகளையும் அவிழ்த்து அப்பால் நகரச் செய்து, அந்த முல்லைக் கொடியைத் தம் தேரின் மீது தாராளமாகப் படரும்படி எடுத்துவிட்டான். பின் அந்தக் குதிரை மீது ஏறி தம் அரண்மனை வந்து சேர்ந்தான். 

பாரியின் புகழ் இப்படியெல்லாம் நாடு முழுவதும் பரவிக்கொண்டிருந்ததை, மூவேந்தர்கள் விரும்பவில்லை. பாரியின் மீது பொறாமை கொண்டார்கள்.  அதன் காரணமாக அவன் மீது போர் தொடுத்து அவனை அடக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்கள். பலவாறாக முயன்றும், அவனுடைய கோட்டைக்குள் அவர்களால் நுழைய முடியவில்லை. மிக அருமையாக அரண்கள் அமைத்து வைத்திருந்தான் பாரி. வீரதீரம் மிக்க அவனுடைய குடி மக்கள் அனைவரும் பாரிக்குக் கைகொடுத்து முழு மூச்சுடன் தங்கள் நாட்டைக் காக்கப் பாடுபட்டனர். பல நாட்கள் கடந்தும், மூவேந்தர்களால் பறம்புமலையினுள் நுழைய முடியாத அளவிற்கு அவர்கள் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை எடுத்திருந்தனர். எவ்வளவோ முயன்றும் பாரியின் கோட்டையைப் பிடிக்க முடியாத அந்த அரசர்கள், அவனை உறவாடிக் கெடுக்க முடிவு செய்தனர். பாரிக்கு அழகான இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர்.  அங்கவை, சங்கவை என்ற அவர்கள் அழகு, அறிவு, அன்பு, பண்பு என அனைத்திலும் சிறந்து விளங்கினர். இதை அறிந்த மூவேந்தர்கள், தனித்தனியாக ஒவ்வொருவராக தங்களுக்குப் பெண் கொடுக்கும்படி தூது அனுப்பினார்கள்.  பாரி பெண் கொடுக்க மறுத்துவிட்டான். காரணம் ஒருவரை விட்டு மற்ற இருவருக்கும் பெண் கொடுத்தால் அது மற்றவருக்கு வேதனை அளிக்கும் என்பதாலேயே அதை மறுத்தார் பாரி. ஆனால் அவர்களுக்கு இந்த காரணம்  புரியவில்லை. 

ஒரு பௌர்ணமி நாள் வந்தது. பாரியை ஒரேயடியாக வீழ்த்துவதற்கு மற்றொரு திட்டத்துடன், மூவேந்தரும், புதிய புலவர்கள் போல வேடமணிந்து , கையில் யாழினை ஏந்திக்கொண்டு பாரியை வந்து சந்தித்தனர். பாரி அவர்களை அன்பாக வரவேற்று மரியாதையுடன் ஆசனங்களில் அமரச் செய்தான். அவர்கள் மூவரும் பாரியை வானளாவப் புகழ்ந்து பாடி அவனை பெரிதும் மகிழச் செய்தனர்.  அந்த நேரம் பார்த்து பாரி கொடுத்த எந்த பரிசிலையும் வாங்காமல் அவன் உயிரையே பரிசாகக் கேட்டான். ஐயோ அந்த மாபாவிகளால் இறுதியில் பாரி தன் இன்னுயிரை இழக்க நேரிட்டது. அந்த மூவேந்தர்களின் வஞ்சகம் பாரியின் உயிரையே பலிவாங்கிவிட்டது. 

பாரியின் மகளிர் இருவரும் அனாதையான வேதனையில் அலறித் துடித்தனர். செய்தி கேட்ட கபிலர் ஓடோடி வந்தார். அவரும் வேதனையில் துடி துடித்துப்போனார். பாரி மகளிரை நல்ல மணமகன்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார். அதற்காகப் பெரிதும் முயன்று, பலரையும் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தார் கபிலர். தம் தந்தை இழந்த சோகத்தை அழகான கவிதை பாடி வெளிப்படுத்தினர் இருவரும். அதைக்கேட்டு ஊரே அழுதது. அங்கவை, சங்கவை இருவருக்கும் பாதுகாப்பான ஒரு நல்ல இடமான ஒரு அந்தணருடன் தங்க வைத்திருந்தார் கபிலர். இதையறிந்த ஔவைப்பிராட்டியார், அவர்களைத்  தேடிக்கண்டுபிடித்து, பார்க்கச் சென்றபோது ஔவைப் பிராட்டியாரைக் கண்டவுடன் மேலும் மனமுடைந்து அழுது புலம்பினர் இருவரும். மிகவும் ஏழ்மை நிலையில் அந்த அந்தணர் வீட்டில் இருந்தபோதும் அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்கென்று  வைத்திருந்த ‘மொர, மொர’ வென புளித்த மோரையும் களைப்பாக வந்து சேர்ந்த ஔவைப் பிராட்டியாருக்குக் கொடுத்து மகிழ்ந்தனர். இது ஒன்றே அவர்கள் பாரி வள்ளலின் வாரிசுகள் என்பதற்கு ஆதாரமாக இருந்தது. சில நாட்கள் அவர்களுடன் தங்கி ஆறுதல் அளித்ததோடு, அவர்களுக்கு நல்ல மாப்பிள்ளை பார்ப்பதாகவும் சொல்லிச் சென்றார். 

மலையமான் என்னும் நாட்டை ஆண்டுகொண்டிருந்த  குறுநில மன்னனான தெய்வீகன் என்பவன் நல்ல பண்பாளன் என்பதை அறிந்து கொண்ட ஔவையார் அவனிடம் சென்று பாரி மகளிரை மணக்கும்படி வேண்டினார். அவனும் இருவரையும் மணந்துகொள்ள சம்மதித்தான். மிகவும் மகிழ்ந்துபோன ஔவைப் பிராட்டியார் , சேர, சோழ, பாண்டியர் உட்பட அனைத்து அரசர்களுக்கும் திருமண ஓலை அனுப்பி, அவர்கள் முன்னிலையில் திருமணத்தைச் சிறப்பாக நடத்தி முடித்தார்.  அங்கவையும், சங்கவையும் நல்ல இடத்தில் சேர்ந்துவிட்ட திருப்தியில் ஔவைப் பிராட்டியார் கிளம்பிச் சென்றார்.  செய்த தர்மம் தலை காத்தது. 

பாரியும், பேகனும் போன்ற அரசர்கள் மட்டுமே வள்ளலாக இருக்க முடியும் என்பதில்லை. நம்முடனும் அதுபோல வள்ளல்கள் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள், வெளியில் தெரியாமலே!   நம்ம கதைக்கு போவோமா...

குகன், காக்காபாளையம் என்னும் கிராமத்தில் ஒரு அரசுப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு படிப்பவன். அவனுடைய அப்பா, அந்த ஊரிலேயே தையல் வேலை பார்ப்பவர். அம்மா வீட்டு வேலையை முடித்துவிட்டு அப்பாவிற்கு உதவியாக சட்டைக்கு பட்டன் கட்டுவது, ஓரம் மடித்துத் தையல் போடுவது, போன்ற வேலைகளைச் செய்வார். குகன் எப்படியும் படித்து பெரிய அரசாங்க வேலைக்கு வரவேண்டும், ஊரிலேயே பெரிய அதிகாரியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் இருவருக்கும் ஆசை. அதனால் குகனை எப்படியாவது நன்றாகப் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று இரவு, பகலாக உழைப்பவர்கள்.  முடிந்தவரை தங்கள் சக்திக்கு உட்பட்ட அனைத்து வசதிகளும் அவனுக்கு செய்துகொடுக்கத் தயங்காதவர்கள். குகன் மட்டுமே அவர்களின் உலகம் என்பது போலத்தான் வாழ்கிறார்கள் அவர்கள். 

”சாமி, குகா, நல்லா படிச்சு பெரிய அதிகாரியா வரோணுமப்பா நீ. நம்ம ஊருக்கு நிறைய நல்லதெல்லாம் பண்ணனும் நீ. நாங்க அதைப்பார்த்து பெருமைப்படோணும். இந்த ஊரே இதுதான் குகன் ஐயாவோட பெத்தவிங்கன்னு எங்களைப் பாராட்ட வேணுமப்பா....”

அந்தத் தாயின் உள்ளம் நெகிழ்ந்த கண்ணீரை அவனும் புரிந்து கொண்டு நல்ல பையனாக ஒழுக்கத்துடன், புத்திசாலியாகவும், தான் உண்டு, தன் படிப்பு உண்டு என இருப்பவன்.  

ஆறாம் வகுப்பில் நுழைந்ததிலிருந்து அவனுக்கு படிப்பு அதிகமாகியிருந்தது. எப்பொழுதும் முதல் மார்க் வாங்குவதோடு, ஒழுக்கமாகவும், மற்ற மாணவர்களுக்கும் தன்னால் முடிந்த உதவிகளை செய்து கொண்டும் இருப்பதால் ஆசிரியர்களுக்கெல்லாம் அவன் மீது தனி பாசம் இருக்கும். ஆனால் கொஞ்ச நாட்களாக அவன் பள்ளிக்குச் சில நாட்களில் தாமதமாக வருவது, சில நாட்கள் மதியம் வருவது என்று சில மாற்றங்கள் தெரிந்தது. படிப்பில் எந்த குறையும் இல்லாதலால் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை அவர்கள். காரணம் கேட்கும் போதெல்லாம் , வீட்டில் ஏதோ ஒரு பிரச்சனை என்பது போலவே சொல்லுவான். அதே போல அவனுடைய அப்பா, அம்மாவிற்கும் அவனிடம் ஏதோ மாற்றம் தெரியாமல் இல்லை. கொஞ்ச நாட்களாக, அடிக்கடி ஏதாவது காரணம் சொல்லி காசு கேட்பது, வீட்டிற்குத் தாமதமாக வருவது, கேட்டால் பள்ளியில் தனி வகுப்பு வைத்தார்கள் என்று சொல்வது என்று இருந்தான். மகன் ஏதாவது கெட்ட வழிகளில் செல்கிறானோ என்ற சந்தேகம் கூட வர ஆரம்பித்திருந்தது அவர்களுக்கு. 

”ஏம்ப்பா, குகா, என்னப்பா செய்யுற நீ. நமக்கு படிப்பு எவ்வளவு முக்கியமோ அதைவிட ஒரு பங்கு அதிகமா ஒழுக்கம் இருக்கணும்ப்பா. ஒழுக்கம் கெட்டால், நம்மகிட்ட இருக்கிற சரசுவதியும் நம்மை விட்டு போயிடுவா. அப்பறம் படிப்பு எங்கிருந்து வரும்?  நீ இன்னும் சின்னப்பிள்ளை இல்லை. உனக்கு ஒவ்வொன்னா விளக்கமா சொல்றதுக்கு. அடுத்தவிங்க நம்ம முகத்தைப் பார்த்து விரலை நீட்டிப் பேசக்கூடாதுப்பா, நல்ல மகராசன்னு வாழ்த்தற மாதிரி நடந்துக்கணும் என் ராசா” என்று தந்தை உளம் நெகிழ்ந்து சொன்னபோது குகனுக்கும் கண்ணீர் பொங்கியது.

“அப்பா, அப்டீல்லாம் இல்லப்பா. நான் உங்க புள்ளப்பா. தப்பு தண்டாவுக்கெல்லாம் போவமாட்டேன். நீங்க கவலப்படாதீங்கப்பா” என்றான்.

இப்படி சொன்னாலும் அடுத்தடுத்த நாட்களிலும் அவன் போக்கில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏதும் இல்லை. பள்ளியில் சென்று விசாரிக்கலாம் என்று நினைத்து சென்றபோது அவனுடைய ஆசிரியரும்,

 “ஏன் இப்போதெல்லாம் குகன் அதிகமாக விடுமுறை எடுக்கிறான். பல நேரங்களில்  பள்ளிக்கு தாமதமாகவும் வருகிறான். எப்பொழுது கேட்டாலும், உங்களுக்கு உடல் நலமில்லை, ஊருக்குப் போனோம் என்று ஏதேதோ காரணம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான். நன்றாகப் படிக்கிற பையன் என்பதால் அவனை அதிகம் மிரட்டாமல் இருக்கிறோம். அவனை ஒழுங்காக கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்” 

என்று சொன்னபோது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அன்று மாலை குகன் வழக்கமாக வரும் நேரம் இல்லாமல் தாமதமாக வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அவன் அம்மாவிற்கு சரியான கோபம். வழக்கம் போல ஸ்பெஷல் கிளாஸ் என்று வேறு சொன்னபோது வந்ததே கோபம் அம்மாவிற்கு. அவனை பட்டையாக வெளுத்துவிட்டார்கள்.  ’எங்கு போய் ஊரை சுத்திட்டு வரே ‘ என்று கேட்டு அடித்த அடி பாவம் அவன் உடலெல்லாம் அங்கங்கு வீங்கிவிட்டது.  

”பாவி, ஏண்டா இப்புடி பண்றே. எவ்ளோ சொன்னாலும் உனக்குப்புத்தியே வராதா? அப்புடி எங்கதாண்டா போய் தருதலையாட்டம் சுத்திட்டு வர நீ.. சொல்லித் தொலையேன். எவ்வளவு கேட்டாலும் கல்லுளிமங்கனாட்டம் நிக்கறயே. ஏண்டா இப்படி என்னை சாவடிக்கற?” என்று கத்தி கலாட்டா செய்தாள். 

அப்பொழுதும்கூட அவன் எதுவுமே சொல்லாமல் மௌனமாக இருந்தது மேலும் அம்மாவுடைய கோபத்தை அதிகமாக்கியது. அன்று இரவு அழுதுகொண்டே சாப்பிடாமல் தூங்கிவிட்டான். அவன் அம்மாவும், அப்பாவும், தங்கள் வாழ்க்கையில் இருக்கும் ஒரே நம்பிக்கையான இந்த குகன் கூட நம்மைக் கைவிட்டுவிடுவான் போல இருக்கிறதே என்று புலம்பிக் கொண்டு இருவரும் தூங்கவே இல்லை. இரண்டு மூன்று நாட்கள் வீட்டில் இப்படியே ஒரே அமைதியாக ஒருவரும் ஒழுங்காக சாப்பிடாமல் கூட பொழுது போனது. ஆனால் குகன் மட்டும் எந்த கவலையும் இல்லாமல் சற்று அதிகமாகவே சாப்பாடை எடுத்துக்கொண்டு நேரமாக கிளம்பினான். வரவர காலை சாப்பாட்டையும் கையில் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான். என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. பண்டிகை சமயம் என்பதால் துணியும் அதிகம் வந்திருக்கிறது. இந்த நேரத்தில் வேலையை விட்டுவிட்டு அவன் பின்னால் சென்று பார்க்கவும் முடியவில்லை. பொறுத்திருப்போம் என்று இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

அன்று காலை குகன் வழக்கம் போல பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டான். அவன் அம்மாவும், வீட்டு வேலையெல்லாம் முடித்து கடைக்குச் சென்று குகனின் அப்பாவிற்கு உதவியாக தைக்க ஆரம்பித்தபொழுதுதான், பள்ளியில் இருந்து பியூன் வந்து, அவர்கள் இருவரையும் உடனே தலைமை ஆசிரியர் அழைத்து வரச் சொன்னதாகச் சொன்னார். கடவுளே, குகன் என்ன வேலை செய்து வைத்திருக்கிறானோ தெரியவில்லையே, என்ற அச்சத்துடனேயே இரண்டு பேரும் கடையைப் பூட்டிவிட்டு, பள்ளிக்கு ஓடினார்கள். அன்று பள்ளியின் வாசலில் என்றும் இல்லாத திருநாளாக, மூன்று கார்கள், சில இரு சக்கர வாகனங்கள் என்று இருந்தன. தயங்கி வெளியே நின்றவர்களை ஒரு ஆசிரியை வந்து கையைப் பிடித்து உள்ளே கூட்டிச் சென்றார்கள். அங்கு அதிகாரிகளைப் போல ஒரு சிலர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். குகன் ஒரு ஓரமாக நின்றிருந்தான். ஒரு நாற்காலியில் ஒரு பெரியவர் மிகவும் சோர்ந்த நிலையில் உட்கார்ந்திருந்தார்.  அட, அவர் போர்த்தியிருந்தது, கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னர் தங்கள் வீட்டில் காணாமல் போன அதே போர்வை. ஒன்றும் புரியாமல் இருவரும், திரு திரு வென விழித்துக்கொண்டு நிற்பதைப் பார்த்து தலைமை ஆசிரியர், 

“பதட்டப்படாமல் இருங்கள், எல்லாம் நல்ல விசயம் தான். உங்கள் பையன் நம்ம பேரையெல்லாம் காப்பாத்தியிருக்கான். நல்லா வளர்த்திருக்கீங்க உங்க புள்ளைய. ஊருக்கு நாலு புள்ளைக இப்படி இருந்தா போதும், நம்ம நாடும் நல்லாயிருக்கும்”  என்றவுடன் தான் அவர்களுக்கு உயிரே வந்தது.  மேலும் அவர் சொன்ன விசயம் ஆச்சரியமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. 

குகன் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு குப்பைத் தொட்டியின் அருகில் நடைமேடையின் மூலையில் ஒரு பெரியவர் சுருண்டு படுத்துக்கிடந்திருக்கிறார். மூன்று நாட்களாக அவர் அப்படிக்கிடப்பதை ஒருவரும் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவருக்கு 65 வயது இருக்கலாம். சற்று மன நலம் குன்றியவராக இருந்திருக்கிறார். குகன் அவர் அருகில் சென்று மெல்ல அவரை விசாரித்திருக்கிறான். அவர் தன்னை மறந்த நிலையில் ஏதேதோ உளறியிருக்கிறார். காய்ச்சல் அதிகமாக வேறு இருந்ததால் அவரை மெதுவாக அருகில் இருந்த அரசு மருத்துவமனைக்கு, ஒரு ஆட்டோகாரரின் உதவியுடன் கூட்டிச் சென்றிருக்கிறான். அன்றிலிருந்து அவன் தான் அவருக்கு உறவாகவும், நண்பனாகவும், மகனாகவும் எல்லாமுமாக இருந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அதன் பயனாக அவருக்கு உடல் நலம் சற்று தேறியதோடு மன நலமும் சரியாகியிருக்கிறது. அவருக்கு கொஞ்சம் நினைவு திரும்பியதால் மருத்துவமனையில் அவரைப் பற்றிய விவரம் கேட்டு அறிந்ததில், அவர் சேலம் மாவட்டக் கலெக்டரின் நெருங்கிய உறவினர் என்றும், மனநலம் குன்றியதால் வழி தவறி இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறார், திரும்பிப் போக வழியும் தெரியாததால் பசியில் மயங்கிக் கிடந்திருக்கிறார். அந்த நேரத்தில்தான் குகன் அவரை மருத்துவமனையில் சேர்த்து அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறான். அதனால் அவர் இன்று உடல் நலம் தேறியதோடு, தன்னுடைய பழைய நினைவுகளும் சற்று வந்தவுடன், முகவரியெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார். கலெக்டரின் உறவு என்பதால் உடனே அவருக்குத் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டு அவர் இன்று கிளம்பி நேரிலேயே வந்திருக்கிறார். குகனுக்கு அவர்கள் வழங்கிய பாராட்டு மழை பெற்றவர்களின் உள்ளம் குளிரச் செய்தது. பூரித்துப் போனார்கள் இருவரும்.

கலெக்டர் கண்கள் கலங்கியவாறு, குகனின் தந்தையை தோளில் கைபோட்டு அணைத்தவாறு, ”இந்தப் பெரியவரைக் காணாமல் அந்தக் குடும்பமே தவித்துப் போயிருக்கிறது. சத்தமில்லாமல் எவ்வளவு பெரிய சேவை செய்திருக்கிறான் உங்கள் மகன். விளையும் பயிர் முளையிலேயே தெரியும் என்பதுபோல இந்த வயசுலயே எத்தனை சேவை உள்ளம் அவனுக்குப் பாருங்கள். அவனை எதிர்காலத்தில் ஒரு நல்ல பணியில் அமர்த்தி, அவனுடைய இந்த சேவையுள்ளத்தால் இந்த நாடே போற்றும்படி அவனை உருவாக்குவோம். தைரியமாக இருங்கள். நான் அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறேன்” 

என்று சொன்னபோது பெற்ற அந்த மனது எவ்வளவு மகிழ்ந்திருக்கும் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ? அவர் மட்டுமல்லாமல் அவனுடைய தலைமை ஆசிரியர், மற்ற வகுப்பு ஆசிரியர்கள் என அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். நல்ல குணமும், தர்ம சிந்தையும் நம்முள் இருந்தால் அது என்றுமே நம்மைக் காப்பதோடு, மன நிறைவையும், அமைதியான வாழ்க்கையையும் அருளும் என்பதே சத்தியம். இல்லையா குழந்தைகளே!!  

வாழ்க வளமுடன்!!





Comments