பாட்டி சொன்ன கதைகள் - 26


பவள சங்கரி

ஏகலைவனின் குருபக்தியும் மந்திர வித்தையும்!

 

ஹாய் குட்டீஸ் நலமா?

ஏகலைவன் கதை தெரியுமா உங்களுக்கு? சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.


ஏகலைவன் என்று ஒரு வேடுவக்குல வீரன் இருந்தான். வனவாசியான ஏகலைவன்  வேட்டையாடுவதிலும்வில் வித்தையிலும் சிறந்து விளங்கியவன். அந்தக் காட்டின் அரசனான இரண்யதனுஸ் என்பவனின் மகன். தன்னுடைய வில்வித்தைக் கலையை இன்னும் சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று சிறந்த வில்வித்தைக் குருவான துரோணாச்சாரியார் பற்றி அறிந்திருந்தவன் அவரிடம் எப்படியும் வில்வித்தையைக் கற்க வேண்டும் என்ற பெரும் விருப்பம் கொண்டான். ராஜகுடும்பத்தைச் சேர்ந்த சத்திரியர்களான தருமர், பீமர், அர்ச்சுனர், நகுலன், சகாதேவன் ஆகிய ஐந்து பஞ்ச பாண்டவர்களுக்கும், கௌரவர்களுக்கும்துரோணர் வனத்தில் மரங்கள்  அடர்ந்த மையமான  இருட்டுப் பகுதியில் போர்ப் பயிற்சி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். வில்லாதி வில்லன், வில்லுக்கு விஜயன் என்று புகழ் பெற்றவர் அர்ச்சுணன் . ஏகலைவனுக்கு தானும் அது போன்று பேரு பெற வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கம் கொண்டு தனது தந்தையுடன் துரோணாச்சாரியரிடம் வந்து சேர்ந்தான்தனது மகனுக்கு வில்வித்தைகள் கற்றுத் தருமாறு ஏகலைவனின் தந்தை துரோணரிடம் வேண்டி நின்றார்.





ஆனால் துரோணர், ஏகலைவன் வேடன் மகன் என்பதாலும், ஒரு வேடனுக்கு அம்பெய்தி விலங்குகளைக் கொல்லும் கலை மட்டுமே அறிந்தால் போதும் என்றும் காரணம் காட்டி, விற்பயிற்சி அளிக்க மறுத்துவிட்டார். காலம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. துரோணர் அந்த ஏகலைவனை சுத்தமாக மறந்தே விட்டார். இதனால் ஏகலைவன் பெரிதும் மனம் உடைந்து போனாலும், அவன் அதற்காக அப்படியே முடங்கி ஓய்ந்துவிடவில்லை! துரோணரைப் போலவே மெழுகினால் ஆன ஒரு பொம்மையைச் செய்துவைத்து, அதையேத் தன் மானசீகக் குருவான துரோணராக நினைத்துக்கொண்டு, அவர் பஞ்ச பாண்டவர்களுக்கும், கௌரவர்களுக்கும் கற்றுக்கொடுத்த அனைத்துக் கலைகள் மட்டுமன்றி அதற்கு மேலும் கற்றுக்கொண்டான். ஒரு முறை ஒரு நாய் தன்னுடைய பிறவிப் பழக்கத்தைவிடாமல் தன் வேலையைக் காட்டவும், மிகவும் பலமாகக் குரைத்துக் கொண்டுமிருந்ததால் கோபம் கொண்ட ஏகலைவன் அதன் வாயில் அம்புத்தையல் போட்டுவிட்டான். அந்தப்புறமாக வந்த அர்ச்சுணன் இதனைக் கவனித்துவிட்டான். அவனுக்குப் பெருத்த ஆச்சரியம்தனக்கேத் தெரியாத இப்படி ஒரு அரிய கலையை இந்த வேடன் எப்படி அறிந்திருப்பான் என்று . உடனே நேரே தன் குருநாதரிடம் சென்று, ’குருவே வில்லுக்கு விஜயன், வில்லாதி வில்லன், என்றெல்லாம் எனக்குத் தாங்கள் கொடுத்த பட்டங்கள் எல்லாம் வீண்தானோ? எனக்குத் தெரியாத ஒரு வில் வித்தையை ஒரு வேடன் சர்வ சாதாரணமாகச் செய்கிறானே? இது எப்படி சாத்தியம் சுவாமி?’ என்று கேட்டான்.


இதைக்கேட்ட துரோணருக்கும் பெருத்த ஆச்சரியம்தான். தான் மட்டுமே அறிந்திருக்கும் இந்தக் கலையைக் கற்றிருப்பவன் ஒரு வேடன் என்று அறிந்தவுடன் அந்த ஆச்சரியம் பன்மடங்கானது. உடனே அவனைச் சென்று காணவேண்டும் என்று ஆர்வம் பொங்க, அர்ச்சுணனைக் கூட்டிக்கொண்டு காட்டிற்கு விரைந்தார். அங்கு ஏகலைவன் விற்பயிற்சி  செய்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அவனிடம் சென்று, ‘உனக்கு இந்தக் கலையைக் கற்றுத் தந்த குரு யார்?’ என்றார் ஆர்வம் பொங்க. உடனே ஏகலைவன், தன்னுடைய குருவான மெழுகு பொம்மையைக் காட்டினான். அதைப்பார்த்தவுடன் அவருடைய ஆச்சரியம் இன்னும் பன்மடங்கானது. காரணம் அங்கு இருந்தது குரு துரோணாச்சாரியாரின் இளவயது சிலை. அதனாலேயே ஏகலைவனுக்கு அவரை அடையாளம் காணமுடியவில்லை. பின் தானே ஏகலைவனிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். ஏகலைவன் இதைக்கேட்டவுடன் மகிழ்ச்சியில் மனம் நிறைந்து, அவருடைய காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றான். ‘தாங்கள் எனக்கு அனுமதி மறுத்ததால், தங்களையே என் மானசீகக் குருவாக ஏற்றுக்கொண்டு இந்த அற்புத வித்தைகளைக் கற்றுக்கொண்டே.ன் குருவேஎன்றான் பணிவாக.



துரோணாச்சாரியார் அத்தோடு நிறுத்தவில்லை. ’அப்படியா மாணவனே.. மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் குரு காணிக்கை  கொடுக்காமல் நீ எப்படி இந்த வித்தையைக் கற்கலாம்?’ என்று கேட்டார். உடனே ஏகலைவனும் , ‘என்ன வேண்டும் குருவே, சொல்லுங்கள் இப்போதே தருகிறேன்என்றான்துரோணரும், ‘அப்படியானால் உன்னுடைய கட்டை விரலை குரு காணிக்கையாகக் கொடுஎன்றார். சற்றும் தயங்காத ஏகலைவன் தன்னுடைய  கட்டை விரலை வெட்டிக் கொடுத்தான். ஏகலைவனின் குருபக்தியை மெச்சிக்கொண்ட  துரோணர் வாழ்த்திவிட்டு சென்றுவிட்டார்நம் மனதின் வலிமை பற்றி நாம் அறியாத பல விசயங்கள் உள்ளது தெரியுமா? இல்லையென்றால் ஏகலைவனால் இப்படி ஒரு அற்புதமான வித்தையை தன்னந்தனியனாக கற்றுக்கொள்ள முடியுமாகுருவின் உருவத்தை மட்டுமே சிலையாக வடித்துக் கொண்டே அத்தனை வித்தைகளையும் கற்றுக் கொண்டது அவனுடைய மனோதிடத்தினால் மட்டுமே இல்லையா?

ஆனால் பாவம் வெட்டிய கைகளை அவனால் மீண்டும் ஒட்ட வைக்கவா முடியும்? அந்தக் காலத்தில் இன்று போல மருத்துவச் சாதனையெல்லாம் இல்லையேஅப்படீன்னா, இப்ப மட்டும் வெட்டிய விரல் தானாக ஒட்டிக்கொள்ளுமா என்றுதானே கேட்கிறீர்கள்? நம்ம கதைக்குப் போவோம் வாருங்கள் அந்த மந்திர வித்தையைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள!

மந்திர வித்தை

ராமுவும், சோமுவும் நெருங்கிய நண்பர்கள். இருவரும் எங்கு சென்றாலும் இணை பிரியாமல் இருப்பார்கள்அன்று பள்ளியில் நீதி போதனை வகுப்பு மாலையில் வைத்திருந்தார்கள்விருப்பப்பட்டவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம் என்று ஆசிரியர் சொல்லியிருந்தாலும், மாணவர்கள் அனைவரும் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வற்புறுத்திச்சொல்லுவார். ராமுவும், சோமுவும் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி நீதி போதனை வகுப்பிற்குப் போகாமல் ஏமாற்றிவிடுவார்கள். பள்ளியில் பாடங்கள் அதிகம் இருந்தாலும், வாரத்தில் ஒரு நாள், 30 நிமிடங்கள் மட்டும் மாலை நேர வகுப்பு வைத்தும், மற்ற மாணவர்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டாலும் ராமுவும், சோமுவும் ஒரு நாள் கூட  கலந்து கொள்ளமாட்டார்கள். அன்றும் அப்படித்தான் ராமு ஆசிரியரிடம் சென்று தன்னோட அம்மா சீக்கிரம் வீட்டிற்கு வரச்சொன்னார்கள் என்றும், அன்று ஒரு விசேசத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என்று சொன்னார்கள் என்றும் சொல்லி அனுமதி பெற்று வந்துவிட்டான். அடுத்து சோமு கொஞ்ச நேரத்திலேயே, ஆசிரியரிடம் சென்று வயிற்று வலி மிகவும் அதிகமாக இருப்பதாகவும், வீட்டிற்குச் சென்று மருந்து குடிக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லி முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக்கொண்டான். ஆசிரியருக்கு இவர்கள் இருவரைப் பற்றியும் தெரியும் என்பதால் ஆசிரியர் கோபமாக, ‘நீங்கள் நீதி போதனை வகுப்பிற்கு வரவில்லையென்றால் அது உங்களுக்குத்தான் நஷ்டம். ஒவ்வொரு வாரமும் ஏதாவது ஒரு சாக்கு சொல்லிவிட்டு இந்த முக்கியமான வகுப்பை தவிர்ப்பதால் நஷ்டம் உங்களுக்குத்தான்என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார். இருவரும் வழக்கம்போல நேராக கிரிக்கெட் மைதானம் மாதிரி ஒரு காலியிடத்தில் போய் கிரிக்கெட் விளையாட ஆரம்பித்தார்கள். அங்கு ஏற்கனவே விளையாடிக்கொண்டிருந்த நண்பர்களுடன், ஆன மட்டும் விளையாடிவிட்டு, இருவரும் நேரமாகிவிட்டதே என்று வீட்டிற்குக் கிளம்பினார்கள்.

 சைக்கிளில் ஏறி உட்கார்ந்துவிட்டால் இருவருக்கும் அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி வந்துவிடும். அவ்வளவு வேகமாகத்தான் இருவரும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஓட்டுவார்கள்சிக்னல் விழப்போகிறது என்ற அவசரத்தில் எல்லா வண்டிக்காரர்களும், கொஞ்சமும் பொறுமை இல்லாமல் ஒருவரை ஒருவர் முந்திக்கொண்டு வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். இதற்கிடையில் ராமுவும், சோமுவும் பெரிய சாதனை செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு அந்த நெரிசலுக்குள்  நுழைந்து விட்டார்கள்கண்மூடி கண் திறப்பதற்குள் என்ன நடந்ததென்றே தெரியாமல், ‘வென்ற சத்தத்துடன் சோமு கீழே விழுந்தான். நல்ல வேளையாக நடை மேடைக்கு அருகே சென்று கொண்டிருந்ததால் உயிர் பிழைத்தார்கள். இல்லையென்றால் அத்தனை வண்டிகளும் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக நிலைகுலைந்து விழுந்து பெரும் சேதம் ஏற்படுத்தியிருக்கும்சிக்னலில் நின்று நிதானமாகச் செல்லும் பொறுமை ஒருவருக்கும் இருப்பதில்லைமுண்டியடித்துக்கொண்டு ஓடுவதற்குத் தயாராக இருக்கின்றனர். சோமுவின் சைக்கிள் முன்னால் சென்ற இருசக்கர வாகனத்தின் மீது மோதியதால் தடுமாறி அப்படியே பக்கவாட்டில் விழுந்தான்விழுந்த வேகத்தில், அவன் பின்னால் அவனை ஒட்டியே வந்துகொண்டிருந்த ராமுவும் அவன் மேலேயே விழுந்தான். கீழே விழுந்த சோமுவின் வலது  கை விரலகளில் ஒன்றான  ஆள்காட்டி விரல் சைக்கிளின் ஹேண்ட்பாரில் சிக்கிக்கொண்டது. அதன் மேல் அவனுடைய  மொத்த உருவமும்  வைத்து அழுத்த ஹேண்ட்பாரில் சிக்கிய விரல் துண்டாகி தெறித்து விழுந்ததைக் கண்ட சோமு, அதிர்ச்சியில்  அப்படியே மயங்கிவிட்டான்இரத்தம் ஆறாகப் பெருகுகிறது. ராமுவிற்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லைமெல்ல எழுந்து தானும் சத்தம் போட ஆரம்பித்தான். அனைவருக்கும் அவரவர் அவசரம். வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டே  நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர் பலர். சிலர்அடடா....  பாவம் சின்னப் பையன்என்று சொல்லிக்கொண்டு வேடிக்கைப் பார்க்கிறார்கள். யாரோ ஒருவர், ‘ஏம்ப்பா. யாராச்சும் ஆம்புலன்சுக்கு போன் பண்ணுங்கப்பாஎன்றார்..  இந்த நேரத்தில்தான் தெய்வம் போல தன் தந்தையுடன் வந்து நின்றான் வகுப்புத் தோழன் செல்வம். உடனே பரபரவென இயங்க ஆரம்பித்தான், தன் தந்தையின் துணையுடன். முதலில் ராமுவை விலக்கி ஒரு புறம் உட்காரவைத்துவிட்டு, சோமுவை அந்த இடத்தை விட்டு சற்று விலக்கி, நடைமேடைக்குச் சென்று தந்தையின் மடியில் சோமுவை சாயவைத்து, முதலில் இரத்தம் கொட்டும் அவன் கையை சற்றே தூக்கிப்பிடித்து அப்பாவிடம் தன் சுத்தமான கைக்குட்டையை எடுத்து அதைத் தன்னுடைய குடிநீரில் நனைத்துக் கொடுத்து இரத்தம் வரும் இடத்தில் சுற்றி அழுத்திப் பிடித்து இரத்தம் வருவதை கட்டுபாட்டிற்குள் வரச் செய்தான். பின் ஒரு டாக்டரைப்போல அவன் செய்த காரியங்களையெல்லாம் ஆச்சரியத்தில் அப்படியே கண்கள் அகலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் ராமுவும் மற்றவர்களும்!



 விபத்தின்போது உறுப்புகள் அறுந்து துண்டாகித் தனியாக விழுந்துகிடந்தால் அதைப் பத்திரமாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.



துண்டான பகுதியை சுத்தமான ஒரு பிளாஸ்டிக் உறையில் போட்டு மூடி, அதை ஐஸ் போட்ட சுத்தமான தண்ணீர் உள்ள பாத்திரத்தில் வைத்து மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு வருவது நல்லது.



துண்டான பாகத்தை நேரடியாக ஐஸ் பெட்டியில் கட்டாயம்  வைக்கக் கூடாது.

எக்காரணம் கொண்டும் சாதாரண ஐஸ் கட்டியின் மீது உடைந்த பாகத்தை அப்படியே வைக்கக்கூடாது. துண்டான பாகத்தை வைத்துக்கொண்டு ஒட்ட வைக்க முடியுமா, முடியாதா என்று யோசிக்காமல் உடனடியாக அதைப் பத்திரமாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்வது அவசியம். துண்டான இடத்தின் மீதம் உள்ள பகுதியை சுத்தமான தண்ணீரில் கழுவுவது மிகவும் அவசியம்அடுத்த 4 முதல் 6 மணி நேரத்திற்குள் மருத்துவமனைக்குச் சென்று சிகிச்சையை ஆரம்பித்துவிட்டால் துண்டான பகுதியை மீண்டும் ஒட்டவைத்து செயல்பட வைக்கலாம். சலைன்  (saline solution) கிடைத்தால் பயன்படுத்தலாம்.

செல்வம் மிக அழகாக மேற்சொன்னது போலச் செய்து சோமுவையும், உடைந்து துண்டான  அவன் விரலையும் எடுத்துக்கொண்டு உடனடியாகத் தன் தந்தையின் கார் மூலமாக அருகில் இருந்த மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிச் சென்றான். எல்லாம் பரபரவென நடந்து முடிந்தது.

அடுத்த நாள் மாலை சோமுவைக்காண தன் தந்தையுடன் மருத்துவமனைக்கு வந்தபோது, சோமுவின் அம்மா அவனைக் கட்டித்தழுவி, ’என் மகனையும் அவன் கையையும் காப்பாற்றிவிட்டாய் கண்ணா,’ என்று உள்ளம் நெகிழச்சொன்னார்கள். அருகில் இருந்த ராமுவிற்கு அப்படி ஒரு ஆச்சரியம். எப்படி செல்வம் இத்துனை அழகாக இப்படி ஒரு வேலையைச் செய்து முடித்தான் என்று. மெல்ல அவன் அருகில் சென்று அதை அவனிடமே கேட்டான். அப்போதுதான் அவன் பள்ளியில் நடக்கும் நீதிபோதனை வகுப்பில் சமீபத்தில் ஆசிரியர், அவசரகாலத்தில் எப்படியெல்லாம் முதலுதவி செய்யலாம் என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்கள் அதன் மூலமாகத்தான் இன்று தங்கள் நண்பனைக் காப்பாற்ற முடிந்தது என்று பெருமை பொங்கச் சொன்னான். ராமுவிற்கும், சோமுவிற்கும் தங்கள் தவறும் புரிந்தது. பிறகு இருவரும் தவறாமல் நீதிபோதனை வகுப்புகளில் கலந்துகொண்டார்கள் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ?


படங்களுக்கு நன்றி :

http://www.kamakoti.org/tamil/aravili8.htm?PHPSESSID=0e5f48f4a0f6105d60a2407567fa7b8a

http://www.wikihow.com/Give-First-Aid-for-a-Severed-Finger

Comments