பவள சங்கரி
பெண்டுலம்
வைத்த பழங்கால உயரமான தேக்குமரக்
கடிகாரம் டங்.. டங்.. என்று
முரட்டுத்தனமாக ஒலிக்கிறது. மணி 12 அடித்திருக்குமோ.. இல்லையில்லை
11 தான் அடிச்சுது. நான் எண்ணிக்கிட்டேனே. இப்பதான
வந்து படுத்தேன்.. 12 ஆகியிருக்காது. தண்ணி தாகமா இருக்கே..
கண்ணைத் திறக்க பயம். கையைத்
தடவி கட்டிலுக்கருகில் தண்ணீர் பாட்டிலைத் தேடினாள்.
அயோடா, தண்ணீர் கொண்டு வந்து
வைக்க மறந்துட்டேனோ. இருக்காதே. இது வரைக்கும் மறந்ததில்லியே.
மெல்ல கண்ணைத் திறந்து பார்த்தால்
என்ன வந்துடப்போவுது?
‘காக்க,
காக்க கனகவேல் காக்க, நோக்க
நோக்க நொடியினில் நோக்க
பாக்க,
பாக்க பாவம் பொடிபட.. பில்லி
சூனியம் பெரும்பகை அகல..’

