திமிர்ந்த ஞானச் செருக்கு!

இலட்சுமி மேனன் – பெண்கள் முழு சுதந்திரம் பெற்று, தனித்தன்மையுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தவர். அதற்கான முயற்சிகளில் தம் வாழ்நாளின் பெரும் பகுதியை செலவிட்டவர். மேடைப்பேச்சில் மிக திறமைசாலியாக விளங்கியவர்.

நிமிர்ந்த நன்னடை நேர்கொண்ட பார்வையும்

நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும்

திமிர்ந்த ஞானச்செருக்கும் இருப்பதால்

செம்மை மாதர் திறம்புவ தில்லையாம்:

அமிழ்ந்து பேரிரு ளாமறியா மையில்

அவல மெய்திக் கலையின்றி வாழ்வதை

உமிழ்ந்து தள்ளுதல் பெண்ணற மாகுமாம்

உதய கன்னி உரைப்பது கேட்டிரோ!

பாரதியார்.

1899ம் ஆண்டில் திருவனந்தபுரத்தில் ராம வர்மா தம்பிரான் மற்றும் மாதவிகுட்டி அம்மாள தம்பதியருக்குப் பிறந்த அன்பு மகள்தான லட்சுமி மேனன். ஆசிரியை, வழக்கறிஞர், அரசியல்வாதி மற்றும் செயல் திறனாளர் என்ற பன்முகங்கள் கொண்டவர். இவருடைய ஆரம்பக்கல்வி மற்றும் கல்லூரி வாழ்க்கை ஆரம்பமும் திருவனந்தபுரத்திலும், மேற்படிப்பு சென்னை, லக்னௌ மற்றும் இலண்டன் ஆகிய இடங்களில் தொடர்ந்தது ஒரு சிறந்த கல்வியாளராக தம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை தொடர்ந்தவர். தம் முதற்பணியை சென்னை இராணிமேரி கல்லூரியில ஆரம்பித்தார். 1926ம் ஆண்டு வரை அங்கு ஆசிரியப் பணியிலும் அதைத் தொடர்ந்து கோகலே மெமோரியல் பெண்கள் பள்ளியிலும், பின்பு லக்நோவில் இசபெல்லா தோபர்ன் கல்லூரியிலும் பணி புரிந்தார். அதற்குப் பிறகு 1935 வரை வழிக்கறிஞராகவும் பணியாற்றினார். ஜவஹர்லால் நேரு, சரோஜினி நாயுடு, மற்றும் மார்கரேட் கசின்ஸ் ஆகியோருடன் நெருக்கமான தொடர்பு கொண்டிருந்ததால் தாம் பிறந்த பொன்னாட்டிற்காக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற ஆவலும் மேலெழுந்தது. அகில இந்திய பெண்கள் மகாநாட்டில் சில காலம் செயலாளராகவும், தலைவராகவும், ரோஷினி என்ற அதன் பத்திரிக்கைக்கு ஆசிரியராகவும் இருந்தார்.

சீனா, இந்தியாவை தாக்கிய காலங்களில், பண்டிட் நேருஜி, இந்தியாவின் நிலைப்பாட்டை ஏனைய உலக நாடுகளுக்கு தெளிவுபடுத்தும் விதமாக இவரை தூதுவராக பணியாற்ற நியமித்தார்.

1952ல், பீகார் மாநிலத்தின் சாரணர் பிரிவு ஆணையராக நியமிக்கப்பட்டார். அகில இந்திய மகளிர் மாநாடு அமைப்பில் மிக முக்கியமான பங்கெடுத்துக் கொண்டார். தன்னுடைய சொந்த சொத்துகள் மற்றும் நகைகளை அடமானம் வைத்து தில்லியில், அகில இந்திய மகாநாட்டிற்காக ஒரு நிலம் வாங்கினார். அகில இந்திய மகளிர் மாநாட்டுத் தலைவியாக 1955 முதல் 1959 வரையிலும், இறுதி வரை புரவலர் மற்றும் அறங்காவலராகவும் இருந்தார். மகளிரின் நலத்தில் அதிக ஈடுபாடு கொண்ட இலட்சுமி மேனன், நேருஜியின் அமைச்சரவையில் வெளியுறவுத் துறையின் துணை அமைச்சராக இருந்தார். உலக விவகாரங்களில் ஆழ்ந்த ஞானம் கொண்டவராகவும் இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. சர்வ சாதாரணமாக உலகம் முழுவதும் சுற்றி வந்ததோடு, மகளிரின் மேம்பாட்டிற்காக முழுமையான முயற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

நாடு சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு சில காலம் பாட்னா ஆசிரியர்கள் பயிற்சிக் கல்லூரி முதல்வராக இருந்தார். ஜவஹர்லால் நேருவின் கட்டாயத்தின் பேரில் மேல்சபையில் ஒரு சில பொறுப்பேற்றுக் கொள்ள வேண்டி வந்தது. 1949 – 50களில் ஐக்கிய நாடுகளின், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பிரிவிற்கு தலைமை தாங்கினார். தாய்நாடு திரும்பியவுடன், 1952 முதல் 1957 வரை வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகத்தில் பாராளுமன்ற செயலாளராகவும், 1957 முதல் 1962 வரை பிரதி அமைச்சராகவும் (Deputy Minister) 1967 வரை மாநில அமைச்சராகவும் சேவை புரிந்தார். 1957ம் ஆண்டு இவருடைய பல்வேறுவிதமான சேவைகளைப் பாராட்டி பத்ம பூஷண் விருது வழங்கப்பட்டது.

1960ம் ஆண்டில், நம் இந்தியாவை சீனா, தாக்கிய போது ஜவஹர்லால் நேரு லஷ்மி மேனன் மீது கொண்ட நம்பிக்கையின் காரணமாக, உலகின் பல்வேறு நாடுகளுக்கும் நம் இந்திய நாட்டின் நிலையை தெளிவுபடுத்தும் வகையில் தூதுவராக அனுப்பி வைத்தது.. பீஹார் மாநிலத்திலிருந்து, மேலவை உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட போது நேருஜியின் தலைமையின் கீழ் பல முக்கியப் பணிகளை மேற்கொண்டார். தம் இறுதிக் காலங்களில்கூட ஏழை, எளியோருக்கு சேவை புரிவதில் தம் பொன்னான நேரத்தை செலவிட்டார்.

லஷ்மி மேனன் கஸ்தூரிபா காந்தியின் மீது பெரும் மதிப்பு கொண்டிருந்தார். கஸ்தூரிபா காந்தி தேசிய நினைவு அறக்கட்டளையின் ஆக்கப்பூர்வமான பணிகளில் ஈடுபாடு கொண்டதனால், 1971ம் ஆண்டு அதன் தலைவராகவும் ஆனார். அங்கு பணிபுரிபவர்களுக்கு சிறந்த திட்டங்கள் மூலம், அந்த பெண்களின் கல்வியறிவை மேம்படுத்தும் முயற்சியை மேற்கொண்டார். கல்வியறிவை முழுமையாகப் பெறுவதன் மூலம் மட்டுமே அவர்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயரும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.காந்தியடிகளின் கொள்கைகளால் பெரிதும் கவரப்பட்ட லட்சுமி, கதராடை உடுத்தும் வழக்கமும் மேற்கொண்டார்.

அன்னையர் தினக் கொண்டாட்டம் என்பதன் மொத்த சூத்திரதாரியான லட்சுமி மேனன் அவர்கள், நாட்டு மக்களின் அன்னை கஸ்தூரிபா நினைவாக கஸ்தூரிபா ஆசிரமத்தில் மட்டுமன்றி ஒவ்வொருவர் இல்லத்திலும், ஒவ்வொருவர் அன்னையையும் கொண்டாட வேண்டிய ஒன்று என்று நம்பினார். இரவு, பகல், நேரம், காலம் பார்க்காமல் உழைப்பு மட்டுமே வாழ்க்கையாக கொண்டிருக்கும் அன்னையர்களை அந்த ஒரு நாளாவது, குழந்தைகள் புத்தாடைகளுடன், விடியலிலேயே அன்னையின் அருகமர்ந்து, அவள் பாதம் பணிந்து, அன்று முழுவதும் அந்த ஒரு நாளேனும், எந்த பணியிலும் ஈடுபடாமல்,முழு ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளும்படியும் அன்றைய அனைத்து குடும்பப் பொறுப்புகளையும் தாங்கள் சுமப்பதாகவும் ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்று விரும்பினார். இன்றும் பெரும்பாலும் பல இடங்களில் இந்த வகையில் கொண்டாடப்படுகிறது.

அனைவரையும் கவரக்கூடிய மிகச்சிறந்த இரு குணங்கள் அவரிடம் உண்டு. ஒன்று, பற்றற்ற நிலை, அதாவது எந்த ஒரு உலகப் பொருள் மீதும் பற்று கொள்ளவோ, அடைய விரும்பியதோ இல்லை. மற்றொன்று, அடுத்தவரிடமிருந்து எந்த ஒரு பொருளையும் கையால் தொடவும் விரும்பமாட்டார். இந்த இரு குணங்களும் கடவுள் தனக்களித்த வரமாக எண்ணியிருந்தார்.

இங்கிலாந்தில் கல்வி பயிலும் போதுதான் முதன் முதலில் நேருஜியை சந்தித்தார். இரஷ்ய நாட்டில் நடந்த மகாநாட்டில் அவருடன் சென்று கலந்து கொண்டார். இந்தியாவிற்கு திரும்பியவுடன், தம் கணவர் பேராசிரியர் மேனன் அவர்களுடன் தாமும் ஆசிரியப் பணியை மேற்கொண்டார். இலவச கட்டாயக் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்துவதன் மூலமாக இளந்தளிர்கள, கல்வியறிவற்ற சமுதாயத்தினருடன் சேராமல் இருப்பதோடு, எதிர்காலத்தில், அனைத்து ஓட்டாளர்களும், கைநாட்டு வைக்காமல், கையொப்பமிடல் வேண்டும் என்ற பேராவலும் கொண்டிருந்தார். பெண்கள், ஆதிவாசிகள், தலித்துகள் போன்று அனைத்து மக்கள் மத்தியிலும் எழுத்தறிவு ஒளிவீச வேண்டும் என்றும், 2000ம் ஆண்டில் இந்தியாவில் அனைத்து மகளிரும் கல்வியறிவு பெறச் செய்ய வேண்டும் என்று உறுதி கொண்டிருந்தார். ஆனால் 1994லிலேயே அவருடைய இறுதி மூச்சு நின்றுவிட்டது. அது வரையில் தம் வாழ்நாள் முழுவதையும் ஏழை, எளிய மக்களின் வாழ்வாதார சேவைகளுக்காகாவே செலவிட்டார்.

இலட்சுமி மேனனின் தனிப்பட்ட மற்றொரு நல்ல பழக்கம், தபால் நிலையத்திற்கு தானே சென்று, தபால் அட்டைகள் வாங்கி வந்து, ஒவ்வொருவருக்கும், தம்முடைய அழகான கையெழுத்திலேயே கடிதம் எழுதுவதை வழமையாகக் கொண்டிருந்தார். அவர் எழுதும் கடிதங்கள் அனைத்தும் சுருங்கச் சொல்லி விளங்கச் செய்வதோடு, அன்பும், பாசமும் நிறைந்ததாக இருக்கும் என்றும், பதில் எழுதப்பட வேண்டியவர்களுக்கு ஒரு நாளும் தவற விடாமல், தாமதமானாலும், ஒரு சிறு குறிப்பேனும் வழங்கி விடுவார் என்று அவருடன் நெருங்கிப் பழகிய, ஷோபனா ரானடே, சுசீலா நாயர் போன்றவர்கள் கூறுகின்றனர். நூற்றுக் கணக்கான கடிதங்களை, தட்டச்சு உதவியாளரோ அல்லது செயலாளரோ என்று எந்த உதவியும் எதிர்பாராமல், தம் அழகிய கையெழுத்திலேயே எழுதி தொடர்பு கொள்வார் என்பது மிக ஆச்சரியமான விசயம். கோபம் கொள்ளும் குணமோ, எந்த ஒன்றின் மீதும் அதிகமான ஈடுபாடு கொண்டு துன்பமுறும் வழக்கமோ ஏதுமில்லாதலால் தாம் மிகுந்த மன நிறைவுடன் இருப்பதாகக் கூறுவாராம். அவர் இல்லம் எப்பொழுதும் கல்வியாளர்கள் நிறைந்தும், விதவிதமான சைவ உணவு விருந்துடனும் கலகல்ப்பாக காணப்படும். இலட்சுமி மேனன் தாமே சமையல் செய்வதில் வல்லவராகவும் விளங்கினார்.

தங்களுடைய வாழ்க்கையில் ஏதேனும் சாதனை படைக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் மகளிர் ஒவ்வொருவரும் ஒரு சிறந்த பாடமாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பல உன்னத குணங்களை லட்சுமி என். மேனன் அவர்கள் கொண்டிருந்தார் என்றால் அது மிகையில்லை.

நன்றி : வல்லமை வெளியீடு

இந்திய திருநாட்டின் மறுமலர்ச்சியில் பெண்கள் -[ பாகம் - 3 ]

ஆஷாதேவி ஆர்யநாயகம்

[1901- 1970]

ஈழத்து மருமகளான ஆஷாதேவி ஆர்யநாயகம் கல்விப்பணி என்பதையே உயிர் மூச்சாகக் கொண்டு, தன் வாழ்க்கையையே அதற்காக அர்ப்பணித்தவர். இவருடைய கணவர் ஆர்யநாயகம், ஈழத்து கிராமத்தில் பிறந்து, ஐரோப்பாவில் உயர் கல்வி பயின்றவர்.

அன்ன சத்திரமாயிரம் வைத்தல்

ஆலயம் பதினாயிர நாட்டல்

பின்னருள்ள தருமங்கள் யாவும்

பெயர் விளங்கி யொளிர நிறுத்தல்

அன்ன யாவினும் புண்ணியங் கோடி

ஆங்கோ ரேழைக் கெழுத் தறிவித்தல்.

என்ற பாரதியின் வரிகளுக்கு இலக்கணமாக இவ்விருவரும் கல்விப்பணி ஒன்றையே தங்கள் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர்கள்.

ஆஷாதேவி, ஆர்யநாயகம் இருவரும், வார்தாவில் உள்ள மார்வாடி வித்யாலயாவில் ஆசியர்களாகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தனர். ஜமுனாலால் பஜாஜ், அவர்களை சாந்திநிகேதனிலிருந்து அழைத்து வந்திருந்தார். 1937ம் ஆண்டு மகாத்மா காந்தியடிகள் சேவாகிராமத்தின் கல்வி மகாநாட்டிற்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தார். இந்தியாவின் அனைத்துப் பாகங்களிலிருந்தும் வல்லுனர்கள் அங்கு கூடியிருந்தனர். ஆஷாதேவியும், ஆர்யநாயகமும், இந்த மகாநாட்டு வேலையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, அதில் பெரும் பணியாற்றினர். மகாத்மா காந்தியடிகளின் கல்வித் திட்ட கொள்கைகளினால் பெரிதும் கவரப் பட்டனர், இத்தம்பதியினர்.

கல்வி என்பது இவர்களின் வாழ்க்கையோடிணைந்ததாகவும் மற்றும் ஒவ்வொரு செயலும், கல்வியை ஆதாரமாகக் கொண்டதாகவே இருந்தது. காந்தியடிகள், இந்தியாவில் தொழில் மூலம் கல்வி கற்கும் முறையை விரிவாகத் திட்டமிட்டிருந்தார். குழந்தைகள், தங்கள் கைகளினாலேயே பொருட்கள் தயாரிப்பதை, மிகவும் விரும்பி வரவேற்றனர். அனைத்துக் கல்வியும், ஏதாவது, கைவினைப் பொருட்களின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும் என்றார்.

உதாரணமாக, குழந்தைகளை, பஞ்சு பொறுக்கிப் போடுவதற்கு, அழைத்துச் சென்று, அது எப்படி விளைகிறது என்கிற விளக்கங்களையும் கற்பிக்கலாம். பஞ்சு விளையக்கூடிய நாடுகள், பலதரப் பட்ட பஞ்சு வகைகள், அதனைப் பயிரிடும் முறைகள் மற்றும், அதன் வளர்ச்சி குறித்த தகவல்கள் போன்றவற்றையும் கற்பிக்கலாம். இந்த முறையில் குழந்தைகளின் கற்கும் ஆவல் கட்டமைக்கப் பட்டு, தெளிவான விளக்கங்கள் அளிப்பதன் மூலம் மண் எப்படி நீரை உரிஞ்சுக் கொள்ளுமோ அது போல அவர்களுடைய ஆழ் மனதில் அனைத்தும் பதிந்துவிடும். எதையும் சிரமப்பட்டு மனப் பாடம் பண்ண வேண்டியத் தேவையுமில்லை. படிப்பும், எழுத்தும், பின்னாளில் வந்து விடும்.

பஞ்சு பற்றி கற்பிக்கும் போதே, பூகோளம் மற்றும் புவியின் வரலாறு மண் வகைகள், இயற்பியல் மற்றும் தாவரவியல், அறிவியல் மற்றும் சமுதாய வளர்ச்சி, வரலாறு மற்றும் பொருளாதாரம், இவையனைத்தும் இணைத்தே கற்பிக்க முடியும். குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில், தான் எத்தனை முறை சுற்றி வந்தோம் என்று அறிந்து கொள்ள விளையும். அங்குதான், எண்ணிக்கை, எழுத்து மற்றும் கூட்டல் போன்றவைகளை கற்கும் ஆர்வம் உண்டாகிறது. அந்த நேரத்தில் குழந்தைகளுக்கு, அதற்குத் தகுந்த புத்தகங்களைப் படிக்கக் கொடுக்கலாம்.

இந்த முறையில் கற்பதால், கல்வி அவர்களுக்கு ஒரு சுமையாக இராமல், தேர்விற்காக மட்டும் படித்து மனப் பாடம் செய்ய வேண்டியத் தேவையும் இருப்பதில்லை. இதையே காந்தியடிகள், ஆரம்பக் கல்வி [Nai Taleem - புதிய கல்வி] என்கிறார். அதாவது, கருவில் ஆரம்பித்து, சமாதியில் முடியக்கூடியதாகும். ஆஷாதேவியும், ஆர்யநாயகமும், இக் கல்வி முறை பாடத்திட்டத்தினால் மிகவும் ஈர்க்கப் பட்டார்கள்.

அறிவியல் அடிப்படையிலான தாக்கத்தையும் மீறி இந்தியா போன்ற நாட்டிற்கு இது போன்ற கல்வியமைப்பே சாலச் சிறந்ததென அவர் நம்பினார். மாணவர்கள் செய்யக் கூடிய வேலைகளின் மூலம் கிடைக்கக் கூடிய ஊதியம் ஆசிரியரின் ஊதியத்திற்கு இணையானதாக இருக்க வேண்டும். இம் முறை, குழந்தைகளை தன்னலத்திற்காக தொழிலாளியாக்குவதான செயல் என்று சிலர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். அதற்கு காந்தியடிகள், தன்னிறைவுதான் நல்ல அடிப்படைக் கல்விக்கு உயிர் நாடியாகும் என்று தெளிவுபடுத்தினார்.

கல்வியாளர்களான ஆஷாதேவியும், ஆர்யநாயகமும், காந்தியடிகளின் கருத்துக்கள் முற்றிலும் சரியானவை என்று நம்பினர். இதில் மற்றொரு சிறப்பம்சம், அறிவாளிக் குழந்தைகளைப் போலவே, மன நலம் குன்றிய குழந்தைகளும் இதே திட்டத்தின் மூலம் கல்வி பயில முடியும்.

இந்தியா முழுவதுமிலிருந்த மாகாணங்களின் கல்வியமைச்சர்கள் மற்றும் திறமைவாய்ந்த கல்வியாளர்கள் கலந்து கொண்ட அந்த மகாநாடு பெரும் வெற்றி கண்டது. அதன் இறுதியில் Dr. ஜாகீர் உசேனை [பின்னாளில் குடியரசுத் தலைவரானவர்], தலைவராகவும், ஆஷாதேவி மற்றும் ஆர்யநாயகம் இருவரையும் செயலாளர்களாகவும் கொண்டு, 'இந்துஸ்தானி தலீமி சங்கம்', நிறுவப் பட்டது. அவர்கள் இருவரும், மார்வாடி வித்தியாலயாவை விட்டு விட்டு, காந்தியடிகளுடன் இணைந்து பணியாற்றத் துவங்கினர்.

கணவன், மனைவி இருவரும் சேவாகிராமத்தில் பணிபுரிய இசைந்தனர். இந்தத் தம்பதிகளுக்கு, இரண்டுக் குழந்தைகள், மிது என்கிற 5 வயது பெண் குழந்தை மற்றும் ஆனந்த் என்கிற நடை பயிலும் குழந்தையும் இருந்தனர்.

காந்தியடிகள் ஆசிரமம் அருகில் கட்டிடப் பணி ஆரம்பமாகி, புதிய ஆரம்பக் கல்வி பள்ளிக் கட்டிடம் மேலெழும்பியது. கணவன், மனைவி இருவரும், ஆத்மார்த்தமாக பயிற்சிப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்காக புதிய பள்ளிகளும் துவங்கப் பட்டது. ஆசிரம வாசிகளின் சொந்தக் குழந்தைகளும் இந்தப் பள்ளியில் தான் பயின்றனர். மேலும் அந்தப் பள்ளி, நிர்வாகிகளுக்கு பயிற்சியளிக்கும் ஒரு ஆய்வுக் கூடமாகவும் செயல் பட்டது.

ஆஷாதேவி, ஆர்யநாயகம் இருவருக்கும் விடியற்காலை 4 மணிக்கே, அன்றைய பொழுது விடிந்து விடும். காலை பிரார்த்தனையுடன் ஆரம்பிக்கிற பொழுது, இரவு 11 மணிக்குத்தான் முடியும். இடையில் உணவிற்காகத் தவிர ஓய்வென்பதே இல்லாத, முழு நேர உழைப்பில் ஈடுபட்டிருந்தனர். நாடு முழுவதுமிலிருந்து கடிதத் தொடர்பு இருந்தது. அது மட்டுமல்லாமல், வெளி நாடுகளிலிருந்தும் வந்து கொண்டிருந்த கடிதங்களுக்கு சரியான முறையிலான பதில்களும் அனுப்பப் பட்டு வந்தன. 'நயீ தலீம்' பற்றி அறிந்து கொள்ளும் ஆவலில் பல ஆர்வலர்கள் வருவது வழக்கம். அதில் சாதாரண தொழிலாளிகள் முதல் மிக முக்கியமானவர்கள் வரை அனைத்துத் தரப்பினரும், ஆர்வம் காட்டியிருந்தனர்.

மாணவர்களுக்கு விவசாய செயல் முறை விளக்கம் குறித்து, அந்த விவசாய நிலத்திலேயே பயிற்சி அளிக்கப் பட்டது. அவர்கள் சமயலரைப் பணியிலும் ஈடுபடுத்தப் பட்டனர். அவர்களுக்கு சமைப்பதற்கான பயிற்சியுடன், அந்தந்த உணவு வகைகளிலுள்ள, ஊட்டச் சத்துக்கள் குறித்த விழிப்புணர்வும், ஏற்படுத்தப் பட்டது. அங்கு தங்கியிருந்த மொத்த மாணவர்கள் மற்றும் ஆசியர்களுக்குத் தேவையான சரியான அளவில் சமைக்கக் கூடியப் பக்குவமும் பெற்றிருந்தனர் அந்த மாணவர்கள்.

இசை, நடனம் மற்றும் விளையாட்டு போன்றவற்றிற்கு போதுமான நேரம் இருந்ததோடு, இரவு 9 மணிக்குள் நித்திரைக்குச் செல்லும் வழக்கமும் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கான கல்வி போதனை வகுப்பறையில் மட்டுமல்லாமல், நூற்பு அறையிலும் இருந்தது. ஆஷாதேவி அவர்களுக்கு இரபீந்திர நாத தாகூரின் சங்கீதங்களையும் கற்பித்தார்.

இந்தியாவின் அனைத்துப் பாகங்களிலிருந்தும், ஆசிரியர்கள் பயிற்சிக்காக வந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களும் தனித் திறமைகள் கொண்டவர்களாக இருந்ததினால் அங்கு மிக ரம்மியமான சூழலே உருவாகியிருந்தது. சோம்பல், களைப்பு இவையேதும் அறியாத வகையில், பணியில் உற்சாகமும், மகிழ்ச்சியும் மட்டுமல்லாமல், முன்னேற்றத்திற்கான சூடான விவாதங்களும் நடைபெற்றன.

ஆரம்பக் கல்வி மகாநாட்டுக் கூட்டங்கள், பல மாநிலங்களிலும் வழக்கமாக நடந்து வந்தது. செயலாளர்களான, கணவன் மனைவி, இருவருமே அந்தச் சுமையையும் ஏற்க வேண்டியிருந்தது. சாந்திநிகேதனில் பயிற்சி பெற்ற ஓவியர், தேவி பிரசாத் குப்தாவும், இணைந்ததால், இந்தக் கல்விச் சூழலில் ஓவிய ஒளியும் நிறைந்தது.

ஆஷாதேவியின், தாய்வழித் தாத்தா காஷ்மீரத்து அரசரின் தனிப்பட்ட செயலாளராக இருந்தவராவார். பதவி மிக முக்கியம் வாய்ந்ததாக இருந்தாலும், குழந்தைகளின் படிப்பிற்கேற்ற சூழல் இல்லாதிருந்ததால், பாட்டி, குழந்தைகளுடன் லாகூரிலேயேத் தங்கிவிட்டார். ஆஷாதேவி லாகூரிலேயே பிறந்து, வளர்ந்தவராவார். அவருடைய தந்தை, பானி பூஷன் அதிகாரி மற்றும் தாய், சர்ஜீபாலா தேவி இருவரும் கல்வியாளார்கள் மற்றும் மிகுந்த ஆன்மீக ஈடுபாடு கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். அவருடைய தந்தை டில்லியில் விரிவுரையாளராக இருந்த போதுதான் அன்னி பெசண்ட் அம்மையாருடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அம்மையார்தான் அவரை, பனாரசிற்கு அழைத்துச் சென்று, தத்துவ விரிவுரையாளராக பணிபுரியச் செய்தார். ஆஷாதேவியின் பால்யப் பருவம், லாகூரிலும் மற்றும் பனாரசிலும் கழிந்தது.

பனாரசில் நல்ல கல்விக்கூடங்கள் இருந்தாலும், அங்கு வங்காள மொழி வழிக் கல்வி இல்லாதிருந்ததால், ஆஷாதேவி, வீட்டிலேயே தனி வகுப்பு மூலம் பயிற்றுவிக்கப் பட்டார். அவருடைய தாயிடம், வங்காள மொழியுடன், இசையும் கற்றுக் கொண்டார். ஒரு பெண் கல்வியில் முதல் நிலையில் இருப்பது, அரிதான காலமாக இருந்த வேளையில், முதல் நிலையில் இருந்த ஆஷாதேவிக்கு, பத்திரிக்கைகள் கொடுத்த விளம்பரத்தை, அவருடைய தந்தை நிராகரித்து விட்டார். காரணம், கல்வி ஒழுங்கான முறையில் பயில வேண்டியது, ஒவ்வொரு மாணவரின் கடமையாகும். அதிக மதிப்பெண் பெறுவது மட்டுமே கல்வியில் பெரிய சாதனையாகாது என்பதாலும்தான்.

ஆஷாதேவியின் கல்லூரிப் படிப்பும் பெரும்பாலும் வீட்டிலேயே இருந்தது. வங்காள இலக்கியத்தில், ஆழ்ந்த ஞானம் கொண்டிருந்தார், இவர். கல்லூரியின் இளங்கலை இறுதித் தேர்வின் சிறிது காலம் முன்பு, ஒரு கண்ணில் சில பிரச்சனைகள் வந்தது. தீவிர ஓய்வெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலும், தன் தாய் படிப்பதைக் கேட்டு, மனதில் பதியச் செய்து, தேர்வில் முதல் நிலையில் தேர்ச்சியும் பெற்றார். அரசாங்கம் , அவருக்கு இங்கிலாந்து சென்று மேற்படிப்பு படிக்க உதவித் தொகையளிக்க முன் வந்தது. 16 வயதே நிரம்பிய ஆஷாதேவியை கடல் கடந்து அனுப்ப மனம் இல்லாமல், அவரை பனாரசிலேயே முதுகலைப் பட்டம் பெறச் செய்தனர். அங்கேயே பெண்கள் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றினார்.

அதிகாரி குடும்பத்தினர், குருதேவ் இரபீந்திரருக்கு, மிகுந்த நெருக்கமுடையவர்களாக இருந்தனர். சாந்திநிகேதன் அவர்களுடைய சொந்த வீடு போல இருந்தது. குருதேவ் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த உத்தராயனுக்கு அருகாமையிலேயே இவர்களுக்கும் வீடு கொடுக்கப் பட்டது. இவருடையத் தந்தை தன்னுடைய பணி ஓய்விற்குப் பிறகு இங்கு தான் வாழ்ந்தார்.

குருதேவ் ஐரோப்பாவிற்குச் செல்ல வேண்டிய சூழலில் சாந்திநிகேதனை கவனித்துக் கொள்ளும் பொருட்டு, ஆஷாதேவி, பனாரசிலிருந்து, வரவழைக்கப் பட்டார். குருதேவ் ஐரோப்பாவில்தான் ஆர்யநாயகம் என்கிற, திறமை வாய்ந்த இளைஞரைச் சந்தித்தார். அவர் தம் படிப்பை முடித்து விட்டு பணியை ஏற்கும் எண்ணத்தில் இருந்தார். குருதேவ் அவருடைய தனித்திறமையின் மீது ஆவல் கொண்டவராகத் தன்னுடன் சாந்திநிகேதனுக்கு வரும்படி அழைப்பும் விடுத்தார். ஆர்யநாயகமும் அதனை ஏற்றுக் கொண்டு குருதேவிற்குச் செயலாளராக 10 ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். ஆஷாதேவிக்கு , ஆர்யநாயகத்தை மணமுடிக்க ஏற்பாடு செய்யப் பட்டதற்கு குருதேவ் காரணமாகவும் இருந்தார்.

ஆஷாதேவி சாந்திநிகேதனின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவே மாறி விட்டார். ஒவ்வொருவரும் அவரைச் சகோதரி என்றே அழைத்தனர். எப்படியிருந்தாலும் சாந்திநிகேதன் செல்வந்தர்களின் குழந்தைகளுக்கான பள்ளியாகவே இருந்தது. அந்த வேளையில் தான் காந்தியடிகளின் அழைப்பைக் கேள்விப்பட்ட ஆஷாதேவி அவருடன் இணைந்து செயல்பட முடிவெடுத்தார். கணவன், மனைவி இருவரும், 'நயீ தலீமி'ன், முக்கியத் தூண்களாக இருந்து பணியாற்றினர். அனைவராலும், அன்புடன், தாய் தந்தை என்றே அழைக்கப் பட்டனர்.

அந்தக் கிராமத்துக் குழந்தைகளின் தலை முடியில் பேன்கள் அதிகமாக இருந்ததால், தன் உதவியாளர்களுடன், சார்லா பெஹன் என்கிற ஆங்கிலப் பெண்ணின் தன்னார்வத் தொண்டினுடனும், அக் குழந்தைகளின், தலை முடியை வெட்டி விட்டு, நன்கு சுத்தம் செய்ததோடு, அவர்களுக்கு, ஒரே நிறத்திலான பாவாடை சட்டைகளும் மற்றும் ஆண் குழந்தைகளுக்கு அதே நிறத்தில் கால் சட்டையும், மேல் சட்டையும் அணியச் செய்தனர். இந்தச் சீருடை முறை ஆச்சரியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. குழந்தைகள் பெரு மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

பணிகள் முன்னேற்றப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தாலும், காங்கிரசு ஆட்சியில் இருந்தவரை தெளிந்த நீரோடையாக ஓடிக்கொண்டிருந்த இக் கல்விப் பணி, 1939ம் ஆண்டு, காங்கிரசு ஆட்சி பதவி விலகியவுடன், ஒரு பின்னடைவு ஏற்பட்டது.

அந்த நேரத்தில் தான் இத் தம்பதியரின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் சோகம் நிகழ்ந்து விட்டது. இவர்களுடைய ஒரே மகன், தவறாக மலேரியா காய்ச்சலுக்குக் கொடுக்கக் கூடிய குயினைன்[quinine] மாத்திரையை எடுத்து அதிகமாக உண்டதனால், இறந்து விட்டான். திடீரென நடந்த இந்த விபத்தின் தாக்கம் இருவரையும் மிகவும் பாதித்தது. தங்கள் சோகத்தை மறக்க பணியில் முழு நேர ஈடுபாடு கொண்டனர்.

காந்தியடிகளின் மறைவிற்குப் பிறகு ஆஷாதேவி ஃபரீதாபாத் சென்று, அகதிகள் முகாமில் சேவை புரிய முடிவெடுத்தார். குழந்தைகளுக்காக பள்ளிகள் ஆரம்பித்தார்.

வினோபா அவர்கள் அனைவரையும் பூதான இயக்கத்தில் கவனம் செலுத்தும் படி வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தார். தலீமி சங்கமும் மூடப்பட்டு விட்டதால், பூதான இயக்கத்தில் ஈடுபட்டார்.

ஆர்யநாயகம், ஈழத்தில் உள்ள தன்னுடைய கிராமத்திற்குச் செல்ல பேராவல் கொண்டார். தன்னுடைய இறுதி நாட்களை சொந்த நாட்டில், பிறந்த ஊரில் கழிக்க விரும்பிச் சென்றவர், ஜீன் மாதம், 20, 1968ம் ஆண்டில், மாரடைப்பால் காலமானார். தன் கணவரின் மறைவிற்குப் பிறகு, ஆஷாதேவி, சேவாகிராமத்தில் தங்கி, 'நயீ தலீம்' மை திரும்பவும் உருவாக்க முயற்சித்தார். மகள் மித்துவும், திருமணம் முடித்து, கணவருடன் அமெரிக்க நாட்டிற்குச் சென்று விட்ட நிலையில், இவருடைய உடல் நிலை மோசமானது. ஒரு கண் பார்வையும் இழந்தார். உடல் நிலை மேலும் மோசமடைந்ததால், நாக்பூருக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்ட, ஆஷாதேவி, நுரையீரல் புற்று நோயால் பாதிக்கப் பட்டு, ஜீன் மாதம், 30ம் நாள், 1970ல் காலமானார்.

தன்னலமற்ற ஒரு சேவையின் அத்தியாயம் முடிவுற்றது. அறியாமை எனும் இருளை நீக்கி, அன்பு நிறைந்த உலகை உருவாக்கி, அறிவு, மகிழ்ச்சி மற்றும் இசை இவை மூன்றுமே உயிர் மூச்சாகக் கொண்டு, எளிமையான வாழ்க்கைக்கு ஒரு முன் உதாரணமாகவும், மகாத்மா காந்தியடிகள் மற்றும் குருதேவ்வின் கொள்கைகளுக்கு ஒரு ஆதாரமாகவும் வாழ்ந்த அவருடைய வாழ்க்கை ஒரு சரித்திரமானது!

சுக்கா? மிளகா?.....சும்மாவா வந்ததிந்த சுதந்திரம்

”அடுப்பு ஊதும் பெண்ணிற்கு படிப்பு எதற்கு?” என்ற பழமொழியைச் சொல்லி பெண்ணை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக மட்டுமே பார்த்த சமூகம், அவளை மதித்து, ஒரு உயிர்ப் பொருளாக, மனித நேயத்தோடு பார்க்கத்தொடங்கியுள்ளது. இன்று பெண் ஒரு தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக உருவெடுத்திருப்பதை பார்க்க முடிகிறது.இந்த நூற்றாண்டுகளாக இந்தியப் பெண்களின் நிலையில் பெரும் மாற்றங்கள் உருவாகியுள்ளன. ஆதி காலத்தில் ஆண்களுடன் சம நிலையும், மத்தியக் காலங்களில் சில உரிமைகள், பின் உரிமை மறுப்பு, இப்படி , பல்வேறு பரிமாணங்களை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் எட்டியிருக்கின்றன.

இன்றைய நவீன இந்தியாவில், பெண்கள் , குடியரசுத் தலைவர், பிரதமர் பாராளுமன்ற உறுப்பினர், விமான ஓட்டிகள், அணு விஞ்ஞானிகள், இப்படி அனைத்து உயர் பதவிகளையும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அத்தகைய நிலையை அடைவதற்கு எத்துணைப் போராட்டங்கள், வலிகள், அவமதிப்புகள், பகடிகளைத் தாண்டி, இந்தச சாதனைகளை பெண்கள் புரிந்துள்ளார்கள் என்பதை இளம் சமுதாயத்தினர் உணர வேண்டும். இந்தியாவின் பல்வேறு பாகங்களிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகவும், சமூகக் கொடுமைகளிலிருந்து, அவர்களை மீட்டெடுக்கவும், பெண் குழந்தைகளுக்கும், பெண்களுக்கும், கல்வியறிவூட்டுவதிலும், மற்றும் சமுதாயத்தில் அவர்களுக்குரிய, அங்கீகாரத்தையும், பாதுகாத்துத் தருவதில், அசாத்தியமான திறன் கொண்ட முன்னோடிகளான பல பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கையையே அர்பணித்துள்ளார்கள்.

அவர்களுடைய உழைப்பும், முயற்சியும், இன்றைய மற்றும் எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு நம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள உதவும் ஒரு பொக்கிசமாகும். தங்களுடைய தியாகச் சிந்தையினாலும், கடமையுணர்வினாலும், பெருமுயற்சி கொண்டு, மற்றைய பலரின் வாழ்க்கையில் விளக்கேற்றி, சமுதாயத்தில் தன் சுவடுகளை பதியச் செய்த, பல வீர மங்கைகளின், வாரலாற்றுச் செய்திகளின் தொகுப்பே இத் தொடராகும். நம் நாட்டின் அரசியல் மற்றும் சமூகச் சீர்திருத்தப் போராட்டத்தில் பெண்களின் பங்கு ஒரு வீர காவியக் கதையாகும்.

லேடி அபேலா போஸ்

[ LADY ABALA BOSE ]

{ 1865 - 1951 }

1865 ம் ஆண்டு பிறந்த லேடி அபேலா போஸ் ஒரு அசாதாரணமான வாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒரு சாதனைப் பெண்மணியாவார். இவர், ஒவ்வொரு இந்தியரும் பெருமைப் படக்கூடிய, உலகப் புகழ் விஞ்ஞானியான சர். ஜெகதீசு சந்திர போஸ் அவர்களின் மனைவி. பார் போற்றும் விஞ்ஞானிக்கு ஒரு நல்ல தகுதிவாய்ந்த மனைவியாகவே வாழ்ந்தவர். சமுதாயத்தில் நலிவடைந்த பிரிவினரின் நலனுக்காகப் பாடுபடுவதையே தன்னுடைய வாழ்நாளின் குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தார்.

நாம் சுதந்திரமடைந்து, அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேல் ஆனபிறகு இன்று அரசு சார்ந்த மற்றும் தனியார் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் போன்ற, மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யக் கூடிய நிறுவனங்கள் நாடு முழுவதும் பரவியுள்ளதைக் காண முடிகிறது. ஆனால் சென்ற நூற்றாண்டுகளின் காட்சிகளே வேறு.

பால்ய விவாகம், பலதார விவாகம், பெண்கள் கல்வியறிவு பெறுவதைத் தடைச் செய்து, பொருளாதார ரீதியாக ஆண்களையே முழுதும் சார்ந்திருப்பது போன்ற மூடப் பழக்கங்கள், சமுதாயத்தின் முக்கிய மையங்களையே தின்று கொண்டிருந்தன.

திறமை வாய்ந்த , சமுதாய சீர்திருத்தவாதிகளால் தீவிரமான முயற்சிகளின் மூலமாக சட்டப் பூர்வமாகச் சில மாற்றங்கள் கொண்டுவரப்பட்டது. பொருளாதாரத்தில் முடமாகிப் போன பரிதாபத்திற்குரிய கைம்பெண்கள் அல்லது ஆதரவற்றோர் ஆகியோரின் கல்வியறிவின்மையை எதிர்த்துப் போராடக் கூடிய போதிய மேடைகள் இல்லாதிருந்தது.

ஐஸ்வர்சந்த்ர வித்யாசாகர் மற்றும் ராஜா ராம் மோகன் ராய் போன்ற சில கட்டுறுதி மிக்கத் தலைவர்கள், சமுதாய விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்துவதற்கான அயராத உழைத்தனர். தேச மறுமலர்ச்சி அந்தச் சிந்தையில் புதிய பரிமானத்தைக் கொண்டு வந்தது. அதன் விளைவாக பெண்கள் சம்பந்தமான மூட நம்பிக்கைகள் பெரும் மாற்றத்திற்குள்ளானது.

“ கல்வியில்லாப் பெண்கள் களர்நிலம் போல-அங்கே
புற்கள் விழைவதுண்டு நல்ல புதல்வர்கள் விளைவதில்லை”

போன்ற வார்த்தைகள் உரக்க எழுப்பப்பட்டன.

இந்தச் சூழலில் வளர்ந்த இளைஞர்கள் மற்றும் இளைஞிகளில் அச் சமூகப் பிணியைத் தீர்ப்பதில் பெரும் தொண்டாற்றியவர்களுள் லேடி அபேலாவும் ஒருவராவார்.

இவர் சமூகச் சேவையில் நாட்டம் கொண்ட ஒரு நேர்மையான ஆத்மாவாக இருந்தார். பெண்களின் அடிமைத் தளையைத் தகர்க்க வேண்டுமெனில், முதலில் அவர்களிடம் சுய மரியாதையை மீட்டுக் கொண்டு வருவது மூலமாகத்தான் சாத்தியப் படும் என்று நம்பினார்.

தன் மதிப்பு உயர வேண்டுமானால், அதனைத் தாங்கிப் பிடிக்கக் கூடியத் தூண்களான, கல்வியறிவு, தன்னம்பிக்கை மற்றும் பொருளாதாரச் சுதந்திரம் ஆகியவைகளின் அவசியத்தையும் உணர்ந்திருந்தார். இவருடைய இந்த நம்பிக்கைகளின் ஒட்டு மொத்த வெளிப்பாடாக வங்கப் பெண்களின் கல்வி குறித்தக் கலந்தாய்வில், அவர் முன்வைத்த, " வங்கத்துப் பெண்களின் ஆரம்பக் கல்வியின் இன்றைய நிலை" , என்ற தலைப்பிட்ட அறிக்கையின் மூலம் வெளிப்பட்டது.

அந்த அறிக்கையில், " இன்றைய பரந்த உலக முன்னேற்றத்தில், ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றம் ஆரம்பக் கல்வியின் அடிப்படையிலேயே உள்ளது என்று கருதப் படுகிறது. இந்தியாவில் பலதரப்பட்ட சமுகக் கலாச்சாரம் மற்றும் பண்பாடு ஆகியவைகளின் பிடியில் சிக்கியிருந்தப் பெண்களுக்கு ஆரம்பக் கல்வி எண்ணிலடங்கா நன்மைகளைப் புரிந்துள்ளது. பால்ய விவாகம் என்கிற கொடிய வழக்கம் கட்டுப் பாட்டிற்குள் வந்துள்ளது. ஒரு பெண் தன்னுடைய கல்வியை 12 வயது ஆரம்பத்திலேயே முடிவிற்கு கொண்டு வந்து அடுத்து ஒன்றிரண்டு ஆண்டுகளில் அவருடைய திருமண வாழ்க்கையும் ஆரம்பித்து விடுகிறது.," என்று கூறியிருந்தார்.

வங்க தேசப் பெண்களுக்காக அவர்களின் ஏழ்மையைப் போக்கி, தன்னம்பிக்கையை ஊட்டும் விதமாக, 1919ம் ஆண்டு, லேடி அபேலா போஸ், " பெண்கள் கல்விக் குழு", [ Nari siksha samithi ] ஒன்றை தன் கணவரின் உதவியுடன் நிறுவினார். இந்த உயர்ந்த இலட்சியத்திற்கு கல்கத்தாவின் அன்றைய மேயரான,தேச பந்து சித்தரஞ்சன் தாஸ், நகராட்சிக்குச் சொந்தமான ஒரு துண்டு நிலத்தைக் கொடுத்து உதவினார்.இவர் அன்றைய சமுதாயப் புரட்சியாளர்களான வித்யாசாகர், குருதேவ் ரபீந்திரநாத் தாகூர் மற்றும் சகோதரி நிவேதிதா ஆகியோரின் உதவியையும் பெற்றார். ஜர்கிராம் நகரத்தின், வீரேந்திர மல்ல தேவ்வின் உதவியுடன், குல மரபு சார்ந்த பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காக ஒரு மையத்தை நிறுவினார். இதுபோன்று, பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்கானத் தன்னுடைய உறுதிப் பாட்டை அமைதியாகவும், சுயநலமில்லாமலும் செயல்படுத்தினார்.

இந்தியப் பெண்களின் புதிய நம்பிக்கை விடிவெள்ளியுடன், ஒரு சில படித்தப் பெண்களே, பெண்களின் சமூகச் சீர்கேடுகளை, சீர்திருத்த முன் வந்தனர்.பெரிய நகரங்களில் ஆர்வமிக்க பெரும் முயற்சிகளும் மேற் கொள்ளப் பட்டது. நாட்டுப் புறம் சார்ந்த நகரங்களில் உள்ள பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகத் தன் உதவிக் கரம் நீட்டி ஒரு முன்னோடியாகவும் திகழ்ந்தார், லேடி அபேலா போஸ்.

1919ம் ஆண்டில், மூன்று பெண்கள் கல்விக் கூடங்கள் கல்கத்தாவில் நிறுவப்பட்டதோடு, 1921லிருந்து, அவருடைய, நாரி சிக்ஷா சமிதியின், செயல்பாடுகள், கிராமங்களை நோக்கி நீண்டது.. கூட்டுக் குடும்பங்களின் பிளவு காரணமாக வங்க தேசத்தின், விதவைப் பெண்களின், மோசமான நிலையை அனுமானித்த, அபேலா போஸ், அவர்களை ஆரம்பப் பள்ளிகளின் ஆசிரியைகளாக நியமனம் செய்தார்.இதற்கான பயிற்சி, வித்யாசாகர் பால பவனில் அளிக்கப் பட்டது. பால்ய விவாக வழக்கம், வீழ்ச்சியடைய ஆரம்பித்தவுடன், அவருடைய பார்வை, பொருளாதாரத்தில் நலிவடைந்த இளம் பெண்கள் மற்றும் தாய்மார்களின் புணரமைப்பு மற்றும் அவர்களுடைய கல்வி நிலையை மேம்படுத்துவது போன்றவற்றில் திரும்பியது. நம் நாடு சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பாகவே இதற்கான பல மையங்கள் நிறுவப்பட்டு, செயல்படுத்தவும்பட்டது.

தன் கணவர் இறந்த பிறகு 1920ஆம் ஆண்டு வாக்கில்,தன் கையிருப்பிலிருந்து சுமார் ஒரு லட்சத்தை சகோதரி நிவேதிதா நடத்திவந்த மகளீர் மேம்பாட்டு நிதிக்கு நன்கொடையாக அளித்த கொடை வள்ளல் அபேலா போஸ்.

நம் நாடு சுதந்திரம் அடைந்து, 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கூட, லேடி அபேலா போஸ் நிறுவிய கல்விக் கூடங்கள், மற்றும் பெண்களுக்கு வருமானம் ஏற்படுத்தக் கூடிய பயிற்சி மையங்கள் இவையனைத்தும், பல் வேறு சமூகச் சேவை நிறுவனங்கள் மற்றும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மூலம் நடத்தப் பட்டு, அரசாங்க செயல்திட்டத்தின் முக்கியப் பகுதியாக விளங்கினாலும், லேடி அபேலா போஸ் என்றுமே, பெண்களின் நலத்திற்காகவும், குறிப்பாக இளம் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் நலிவடைந்த கைம்பெண்களின் தேவைகளுக்கான வழிகாட்டிகளின் முன்னோடியாகவே கருதப் படுகிறார்.----தொடரும்.