வாலிகையும் நுரையும் - (15)

பவள சங்கரி

இனம் மற்றும் நாடு மற்றும் சுயம் ஆகியவற்றைக்காட்டிலும் ஓர் முழமேனும் உயர்ந்து நிற்பீரானால் நீவிர் உண்மையிலேயே கடவுளைப் போன்றவராகிறீர்.

ஒருவேளை யாம் நீராக இருக்க நேர்ந்தால் தாழ்ந்த அலையினூடேயுள்ள அம்புதியிடம் தவறு காண மாட்டேன்.
தகுதிவாய்ந்த தலைவனைக் கொண்டதொரு தரமான கப்பலிது;  கோளாறில் உள்ளது உமது உந்தி மட்டுமே.

அடைய முடியாத எந்த ஒன்றிற்காக நாம் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறோமோ அதுவே, நமக்கு ஏற்கனவே கிடைத்த ஒன்றைக் காட்டிலும் உயிரைப் போன்ற உன்னதமானதாக தோற்றமளிக்கும்.

 மேகத்தின் மீது அமரும் வாய்ப்பு அமைந்தால், ஒரு நாட்டிற்கும், மற்றொரு நாட்டிற்கும் உள்ள எல்லைக்கோட்டையோ அன்றி வயலுக்கும், மற்றுமொரு வயலுக்குமிடையேயுள்ள எல்லைக் கல்லையோ காண இயலாது உம்மால். ஓர் மேகத்தின் மீது அமர முடியாது உம்மால் என்பதும் பரிதாபம்.

Out Of My Deeper Heart - கலீல் ஜிப்ரான்

எம் ஆழ்மனப் புதையல்!

பவள சங்கரி

புள்ளொன்று விண்ணேகியது எம் ஆழ்மனதிலிருந்து.

உயர உயரப் பறப்பினுமது பரந்து,பரந்து வளர்ந்தது.

முதன்முதலில் தூக்கணாங்குருவி  போன்றிருந்த அது

பின் ஓர் வானம்பாடியாகவும், அதன்பின்னோர்

கழுகாகவும், வசந்த மேகமுமாக ஆனதோடு

விண்மீன்களின் சுவர்கத்தையும் நிறைத்தது.

விண்ணோக்கிப் பறந்ததோர் பறவை

எம் இதயக்கூட்டிலிருந்து.

வாலிகையும் நுரையும் (14) - கலீல் ஜிப்ரான்

பவள சங்கரி
பனித்திரை பூண்ட மலையொரு குன்றுமில்லை;
நனைந்த மழையில் துளிக்கும் ஓக் மரம், விசும்பும் வில்லோ (அலரி) அல்ல.

பாருங்கள் இங்கேயொரு முரண்பாடான மெய்யுரையை:
ஆழ்ந்ததும், உயர்ந்ததுமான அவைகள் இரண்டிற்கும் இடைப்பட்டதைக் காட்டிலும்
ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாகவே உள்ளது.

உம் முன்னால் தெளிவானதொரு கண்ணாடியாக யாம் நிற்கும் தருணம்,
நீவிர் எம்மை உறுத்துப் பார்த்து உம் உருவத்தையேக் கண்டீர் ஆங்கே...
பின் நீவிர், “யான் உம்மை விரும்புகிறேன்” என்றீர்.
ஆயினும் உண்மையில் எம்முள் இருக்கும் உம்மையே விரும்புகிறீர் நீவிர்.

உம் அண்டை அயலாரை நேசித்தலைக் கொண்டாடுவீராயின்
அது உம் நற்குணத்திற்கு இழுக்கு.

வாலிகையும் நுரையும் - கலீல் ஜிப்ரான் (13)

பவள சங்கரி

இரகசியங்கள் பொதிந்துள்ள மனத்தோர் மட்டுமே பொத்தி வைத்த நம் இரசியங்களையும் புனிதமாக்க இயலும்.

எவரொருவர் உமது துக்கங்களையன்றி, சுகங்களை மட்டுமே பகிருகிறாரோ அவர் சுவர்கத்தின் ஏழு வாயில்களின் ஒன்றின் திறவுகோலை இழந்தவராகிறார்..

ஆமாம் நிர்வாணம் என்ற ஒன்றுள்ளது.; உமது ஆடுகளை பசிய மேய்ச்சலில் ஓட்டிச்செல்லும் போதிலும், உம் குழந்தைகளை உறங்கச் செய்யும் தாலாட்டிலும், மற்றும் உமது கவிதையின் இறுதி வரிகளை அலங்கரிப்பதிலுமே இருக்கிறதந்த நிர்வாணம்..

நாம் அதை அனுபவிக்கும் வெகு காலத்திற்கு முன்பே நமது சுக துக்கங்களைத் தெரிவு செய்து விடுகிறோம் நாம்.

சோகம் என்பது இரு தோட்டங்களுக்கும் இடையிலானதோர் சுவர்.

உம்முடைய சுகமோ அல்லது துக்கமோ உயர்ந்து நிற்கும்போது அப்பெரும் புவனமே தாழ்ந்து போகிறது.

பெட்பு என்பது வாழ்வின் பாதி; அலட்சியம் என்பது இறவின் பாதி.

இன்றைய நம் சோகத்தின் மிகக் கைப்பானதொன்று என்றால் அது நம் நேற்றைய இன்பமே.

அவர்கள் எம்மிடம், “இப்புவியின் இன்பங்கள் மற்றும் அந்த மறு உலகின் அமைதிக்கும் இடையிலானதை தெரிவு செய்தாக வேண்டும் நீவிர்” என்றனர்.

மேலும் அவர்களிடம், “ இப்புவியின் இன்பங்கள் மற்றும் மேலுலகின் அமைதி என இரண்டையும் தெரிவு செய்தேன். காரணம் எம் மனதிலந்த மாபெருங்கவி யாத்த அக்கவியோ  தேடுதலோடு இசைக்கவும் செய்கிறது” என்றேன், யான்..

நம்பிக்கை என்பது சிந்தனைச் சாத்தினால் என்றுமே நெருங்க முடியாத  மனதினூடேயானதோர் பாலைவனச்சோலை

உமது உயரத்தை அடையும் தருணம் மேலும் நீவிர் அந்த இச்சைக்காக விருப்பம் கொள்வீர்; மற்றும் உணவு வேட்கைக்காகவே பசி கொள்வீர் நீவிர்; மற்றும் மேலும் பெரும் நீர்வேட்கைக்காக தாகம்  கொள்ளக்கூடும் நீவிர்.

அந்த வளியிடம் உம் இரகசியங்களைப் பகிரும்போது அதனை அது மரங்களிடம் பகிருதலால் அவ்வளியை  குறை சொல்லலாகாது, நீவிர்.

அந்த வசந்தகால மலர்களனைத்தும் அத்தேவதைகளின் காலை உணவு மேசையினுடன் சம்பந்தப்பட்ட கூதாளியின் சுவனங்கள்தாம்.

காதலின் வேதம்

பவள சங்கரி

 

காதலின் கீதம் – Song Of Love (Khalil Gibran) – மொழிபெயர்ப்பு

காதலர்களின் விழிகளும் யானே
இச்சையூட்டும் இன்பரசமும் யானே
மற்றுமந்த உளத்தின் ஊட்டமும் யானே

விடியலில் மலரும் மனமும்  முத்தமிட்டுத்தம் அமுதகத்தின்மீது கிடத்திக்கொள்ளும் அக்கன்னியவளையும் கொண்டதோர் ரோசாவும் யானே.


நிலையான செல்வத்தின் இல்லமும் யானே
இன்புறவின் துவக்கமும் யானே.
சாந்தம் மற்றும் கலக்கமின்மையின் தொடக்கமும் .யானே
இரமியத்தின் இதழின் மீதான் மென்னகையும் யானே
எம்மைத் தொடர்ந்து பற்றும் தருணமதிலந்த யுவன்தம் கடமையையும் மறந்து, அவர்த்ம் முழு வாழ்வும் இன்பக்கனாவின் நிதர்சனமாகிறது.

மணலும், (வாலிகையும்) நுரையும் - 7

பவள சங்கரி

மணலும், (வாலிகையும்) நுரையும்  - கலீல் ஜிப்ரான்

பெருநீரைத் தேடாத நதியையும்

வசந்தமாய் மாறாத கூதாளிக்கால

மனநிறைவையும் நாம் மொழிவது

யாதென்று இயற்கையன்னையவள்

சிரத்தைகொளல் வேண்டுமோ.

கட்டு முகனையைப் பற்றி

நாம் கூறுமனைத்தையும் கவனம் கொள்ள வேண்டுமோ,

நம்மில் எவரெவர் இவ்வளியை

சுவாசிக்கப் போகிறோம்?

SAND AND FOAM (Khalil Gibran) - மணலும், நுரையும்! (4)

பவள சங்கரி

செவியொன்றைத் தாரும் எமக்கு, குரலொன்றைத் தருவேன் யான் உமக்கு.

நம் மனம் என்பதோர் நுரைப்பஞ்சு; நம் இருதயமோ ஓர் சிற்றாறு.

நம்மில் பெரும்பாலானோர் ஓடுவதைக் காட்டிலும் உறிஞ்சுவதைத் தேர்ந்தெடுப்பது ஆச்சரியமன்றோ?

நீவிர், பெயர் இடாததோர் வாழ்த்துரைக்காகக்கூட ஏங்கிக் கிடந்த தருணம் மற்றும் காரணம் அறியாமலேயே வருத்தம் கொள்ளும் போதும், உண்மையில், பின்னரும், வளரக்கூடிய அனைத்துப் பொருட்களுடன் நீவிரும் வளர்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறீர் மற்றும் உன்னதமான உம் சுயம் நோக்கியும் உயர்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறீர் நீவிர்.

மணலும், நுரையும் - கலீல் ஜிப்ரான்

SAND AND FOAM - KHALIL GIBRAN (1926)


    "Half of what I say is meaningless, but I say it so that the other half may reach you."


மணலும், நுரையும்


அனுதினமும், இந்தக் கரையோரங்களில் அந்த மணல் மற்றுமந்த நுரையினிடையே,
நடை பயின்று கொண்டிருக்கிறேன் யான்
உயர்ந்த அந்த அலைகள் எமது பாதச்சுவடுகளை அழித்துவிடக்கூடும்,
மேலும் அந்த வளி அந்த நுரையையும் ஊதித்தள்ளிவிடும்.
ஆயினும் அந்தக் கடலும், கரையும் என்றும் நிரந்தரமாய் இருக்கும்.

பண்டிதரும் கவிஞரும்

அரவம் ஒன்று வானம்பாடியிடம், “நீவிர் பறக்கக்கூடியவரேயாயினும், உம்மால், பூரணமான அமைதியில் வாழ்க்கையின் உயிர்ச்சாறு இடம் பெயரும் அந்த பூமியின் சரிவுகளைக் காண இயலாதே” என்றது.

அதற்கு வானம்பாடி, “ஆம், தாங்கள் அளவிற்கதிகமாக அறிந்துள்ளீர்கள், அனைத்து அறிவார்ந்த பொருட்களையும்விட உம்முடைய கலை மேலும் அறிவுடையதாகவும் இருக்கலாம். - உம்மால் பறக்க இயலாது என்பது பரிதாபத்திற்குரியது” என்று பதிலிறுத்தது.

மேலும் இதெல்லாம் ஏதும் செவியில் விழாதது போல, அந்த அரவம், “உம்மால் ஆழமான இரகசியங்களைக் காணவும் இயலாது, மறைந்த ராச்சியங்களின் பொக்கிசங்களினூடே ஊர்ந்து செல்லவும் இயலாது. ஆனால் நேற்று, யான் மாணிக்கக் குகையினுள் இருந்தேன். அது செம்மையாக பழுத்த மாதுளையின் இருதயம் போன்று இருந்தது, மற்றும் மெல்லிய ஒளிக்கிரணம் அதனை தீச்சுவாலை ரோசாவாக ஒளிரச் செய்கிறது. எம்மைத் தவிர எவரால் இது போன்ற அற்புதங்களையெல்லாம் கண்டு களிக்க இயலும்?” என்றது.

கதையே கவிதையாய்!

பவள சஙகரி

செவிடாக இருந்தவள்

ஒரு செல்வந்தன் முழுச்செவிடான தம் இளம் மனைவியுடன் வாழ்ந்து வந்தான்.

ஓர் காலைப் பொழுதினில் தங்கள் விரதம் முறிக்கும் நேரமதின் போதான (உணவருந்தும் பொழுது) உரையாடலில் “நேற்று நான் சந்தைக்குச் சென்றிருந்தபோது அங்கு, டெமாஸ்கஸ் நகரிலிருந்து வந்த பட்டாடைகளும், இந்தியாவிலிருந்து வந்த மேலாடைகளும், பெருசியாவிலிருந்து வந்த கழுத்து மாலைகளும் யாமனிலிருந்து வந்த கைவளைகள போன்றவைகளும் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. திருத்தலப் பயணக் குழுவினர் .இப்பொருட்களை நம் நகரத்திற்கு இப்போதுதான் கொண்டு வந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது. இங்கே பார் இது எத்துனை கந்தல் துணிகளாக இருக்கிறதென்று. ஆயினும் ஒரு செல்வந்தரின் மனைவியான நான், அந்த அழகியப் பொருட்களில் சிலவற்றையேனும் வாங்க வேண்டும்” என்றாள்.

காலைக் காப்பியின் சுவையை இதமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தவன், “என் அன்பே, நீ விரும்பும் அனைத்துப் பொருட்களையும், நீயே சென்று வாங்கிக் கொள்வதைத் தடை செய்வதற்கான எந்தக் காரணமும் இல்லை” என்றான்.

கதையே கவிதையாய்!

இரு பாதுகாவல் தேவதைகள்

ஒரு பொன்மாலைப் பொழுதில் நகர எல்லையில் இரு பாதுகாவல் தேவதைகள் சந்தித்து, ஒருவரை ஒருவர் வாழ்த்தியவாறு உரையாடலானார்கள்.

ஒரு தேவதை, “தற்போது என்ன செய்கிறாய், உனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணி என்ன?” என்றது.

மற்றொரு தேவதை, “பள்ளத்தாக்கின் அடியில் வாழும் மிக மோசமாக மதிப்பிழந்த, பெரும் பாவியான, வீழ்ச்சியடைந்த ஒரு மனிதனின் பாதுகாவலனாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளேன். நான் கடுமையாக உழைக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பணி அது என்பது உறுதி” என்று பகன்றது.

முதலாம் தேவதை, “அது எளிதான பணிதானே. நான் பாவிகளை நன்கு அறிந்திருக்கிறேன். மேலும் பலமுறை அவர்களுடைய பாதுகாவலராகவும் இருந்திருக்கிறேன். ஆனால் இம்முறை அதோ அங்கிருக்கும் மரங்களின் நிழலில் வாழுகின்ற நற்துறவி ஒருவரின் பாதுகாவலராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளேன். இதுவும் மிகச்சிரமமான மற்றும் அதிசூட்சுமமான பணி என்பதும் திண்ணம்.”. என்றது.

முதல் தேவதையோ, “ஒரு பாவியை பராமரிப்பதை விட ஒரு துறவியை பராமரிப்பது எங்கனம் சிரமமாக இருக்கும்?, இது உம்முடைய ஒரு ஊகம் மட்டுமே” என்றது.

கதையே கவிதையாய்!

இரு வேடர்கள்! - கலீல் ஜிப்ரான்

ஒரு மே மாத பகல் பொழுததனில், ஏரிக்கரை ஒன்றில் வகுமையும், வருத்தமும் சந்தித்தனர். வாழ்த்துக்களைப் பரிமாறிக் கொண்டவர்கள், அமைதியான அந்த் நீரோட்டத்தின் அருகமர்ந்து உரையாடினர்.

சுகம் பூவுலகை நிறைத்திருக்கும் அந்த அற்புத அழகைப் பற்றியும், காடுகள் மற்றும் மலைகளுக்குள்ளேயான, அன்றாட வாழ்க்கையின் அதிசயம் பற்றியும், மேலும் புலரும் பொழுதிலும் மதி மயங்கும் அந்தி வேளையிலும் ஒலிக்கும் அந்த இனிய கீதங்களைப் பற்றியும் உரையாடலானது.

சுகம் மொழிந்த அனைத்தையும் ஒப்புக்கொண்டது துக்கம். அந்த மணித்துளியின் மந்திர வித்தையையும், அழகு நிறைந்திருக்கும் அவ்விடம் பற்றியும் அறிந்தே வைத்திருந்தது துக்கம், மேலும் மே மாதத்தின் வயல்கள் மற்றும் குன்றுகளைப் பற்றியும் சொல்லாற்றலுடனேயே உரையாடியது. பின்னர் சுகமும், துக்கமும் சேர்ந்து வெகு தூரம் உரையாடிக்கொண்டு வந்தனர். அவர்கள் அறிந்த அனைத்தையும் ஒப்புக்கொள்ளவும் செய்தனர்.

கற்பித்தல் - கலீல் ஜிப்ரான்

உம்முடைய அறிவெனும் உதயமதில், முன்னமே அரை உறக்க நிலையில் இருப்பதையன்றி வேறொன்றும் உமக்கு எவரும் வெளியிடப்போவதில்லை.

ஆலய நிழலில் நடைபயிலும் அந்த ஆசிரியர், தம் மாணாக்கர்களுக்கு, ஓரளவிற்கு தம் நம்பிக்கை மற்றும் அன்பினாலும் வழங்குவாரேயன்றி, தம் ஆத்ம ஞானத்தினாலன்று.

உண்மையிலேயே அவர் மதிநுட்பமுடையவராயின், அவர்தம் ஆத்ம ஞானமெனும் வீட்டில் நீவிர் நுழைவதற்கு ஆணையிடமாட்டார். ஆயின், உம்மை உம் சுயமனமதின் நுழைவாயிலினுள் வழிநடத்துவார்.

அவர் வானியல் அறிஞராயின், விண்வெளி குறித்த தம்முடைய புரிதலை உம்மிடம் பகிரலாம். ஆயினும் அவர்தம் மன் உணர்வுகளை உமக்கு வழங்கமுடியாது.

அவர் இசைக்கலைஞராயின், அனைத்து அண்டவெளியிலுள்ள சந்தங்களையும் உம்மிடம் இசைக்கலாம். ஆயின் அந்தச் சந்தங்களைத் தடைசெய்பவைக்காக் செவியளிக்கவோ, அன்றி அதனை எதிரொலிக்கச் செய்யும் குரலையோ உமக்கு அளிக்கவும் இயலாது அவரால்.

அவர் எண்கள் அறிவியல் வல்லுநராயின், கனதி மற்றும் அளவைகள் குறித்த பகுதிகள் பற்றிப் பகிரலாமேயன்றி, அவ்விடத்திற்கு உம்மை நடாத்திச்செல்ல இயலாது அவரால்.

ஒரு மனிதனின் பார்வைக்காக அதன் இறகுகளை அடுத்த மனிதருக்கு கடனாக அளிக்காதிருப்பீராக.

நீவிர் ஒவ்வொருவரும் மெய்யறிவின்பாற் தனித்து நிற்பது போன்றே, ஒவ்வொருவரும் அவர்தம் தெய்வ ஞானம் மற்றும் அவர்தம் பூவுலகப் புரிதல்களிலும் கூட தனித்தே இருப்பீராக!

Teaching

Then said a teacher, "Speak to us of Teaching."

And he said:

No man can reveal to you aught but that which already lies half asleep in the dawning of our knowledge.

The teacher who walks in the shadow of the temple, among his followers, gives not of his wisdom but rather of his faith and his lovingness.

If he is indeed wise he does not bid you enter the house of wisdom, but rather leads you to the threshold of your own mind.

The astronomer may speak to you of his understanding of space, but he cannot give you his understanding.

The musician may sing to you of the rhythm which is in all space, but he cannot give you the ear which arrests the rhythm nor the voice that echoes it.

And he who is versed in the science of numbers can tell of the regions of weight and measure, but he cannot conduct you thither.

For the vision of one man lends not its wings to another man.

And even as each one of you stands alone in God's knowledge, so must each one of you be alone in his knowledge of God and in his understanding of the earth.

Khalil Gibran

ஞான ஒளி (கலீல் ஜிப்ரான்)

இதமான அமைதியின் ஊடே உம் இதயம் உணரும் இரகசியமாய் பகல், இரவுகளின் நீட்சி.

ஆயினும் உம் செவிப்பறையின் ஏக்கமாய்

உம் இதயஞான, கீதத்தின் ஓசைகள்.

சதாசர்வமும் உம் சிந்தையை நிறைத்திருக்கும் எண்ண அலைகள்

இனிய சொற்களாய் வடிவுறும் கலையும் அறியக்கூடுமே நீவிர்

உம் கனவுகளின் நிர்வாணமதை

உம்முடைய விரல்கள் தீண்டும் இன்பம் பெறட்டும்.

எஞ்ஞான்றும் நன்றே செய்மினே. நீவிர்

உம்மின் ஆன்மாவினூடே புதைந்து கிடக்கும் நன்மைகள் எழுச்சியாய்

விரையட்டும் முணங்குதலாய்; சாகரம் நோக்கி.

கண்காணா ஆழத்தில் புதையுண்டு கிடக்கும் அக்கருவூலம்

உம் கண்களினூடே ஒளியாய் மின்னட்டும்.

ஆயினும் நீர் அறிந்திராத அச்செல்வங்களை

அளக்கும் அளவுகோல் ஏதும் இல்லாதிருக்கட்டும்:

உம் ஞானத்தின் ஆழத்தை ஊழியர்களோ அன்றி

உம் உளக்குறிப்பின் ரேகையோ கொண்டு நீவிர் தேடாமல் இருப்பீராக

காரணம் அளவையிலும்,கரையினுள்ளும் அடங்காத சாகரமாய் இருப்பதே அச்சுயம்.

”யாம் கண்டோம் சத்தியத்தை” என்றே செப்பாமல், “யாம் ஓர் சச்சமதைக் கண்டோம்” என்று செப்புவது மேல்.

“யாம் ஆன்மாவின் பாதையைக் கண்டோம்” என்பதைவிட “யாம் எம் பாதையின் மீது நடந்து செல்லும் அந்த ஆன்மாவை சந்தித்துவிட்டேன்” என்றே சொல்லும்.

காரணம் அந்த ஞாதிரு சர்வ தளங்களின் மீதும் தம் சுவடியைப் பதிக்கக் கூடியது. ஒற்றைக் கோட்டின் மீதும் நடப்பதில்லை அந்த ஞாதிரு, நாணல் தளிராய் முளைப்பதும் இல்லை.

எண்ணிலடங்கா இதழ்களைக் கொண்ட தாமரையாய்த் தம்மையே மலரச்செய்கிற ஞாதிரு தாமேஅது.

http://youtu.be/bIS1L0e1oek

On Self-Knowledge
Kahlil Gibran

Your hearts know in silence the secrets of the days and the nights.
But your ears thirst for the sound of your heart's knowledge.
You would know in words that which you have always known in thought.
You would touch with your fingers the naked body of your dreams.


And it is well you should.
The hidden well-spring of your soul must needs rise and run murmuring to the sea;
And the treasure of your infinite depths would be revealed to your eyes.
But let there be no scales to weigh your unknown treasure;
And seek not the depths of your knowledge with staff or sounding line.
For self is a sea boundless and measureless.


Say not, "I have found the truth," but rather, "I have found a truth."
Say not, "I have found the path of the soul." Say rather, "I have met the soul walking upon my path."
For the soul walks upon all paths.
The soul walks not upon a line, neither does it grow like a reed.
The soul unfolds itself like a lotus of countless petals.

கலீல் ஜிப்ரானின் நியாயங்கள்! (சட்டம்)

உவகையுடன் சட்டம் இயற்றும் நீவிர்
அதனை முறிக்கையிலும் பேருவகை கொள்கிறீரே.

கடலோரம் விளையாடும் சிறார்கள்
மணற்கோபுரங்களைக் கருத்தாய் கட்டி
குதூகலத்துடன் அதைச் சிதைக்கவும் துணியும்
அச்செயலுக்கொப்பானத்ன்றோ இதுவும்.
ஆயின்,நீவிர் மண்ற்கோபுரம் அமைக்கும்
தருணமதில் கடலன்னையவள் கரைசேர்க்கும்
மணற்குவியலதையும் சேர்த்தே சிதைக்கும்
உம்மோடு தாமும் குதூகலம் கொள்கிறதே அக்கடல்.
உண்மையில் மாசற்ற நகைப்பன்றோ.அது.

ஆயினும், கடலென பரந்து விரிந்த
வாழ்க்கையற்றவருக்கு மாந்தர் உருவாக்கிய
அச்சட்டம் மட்டும் மணற்கோட்டையாய்
இல்லாமல் போனாலும்தான் என்ன,
ஆயினும், உறுதிமிக்க பாறையாக
இருக்கக்கூடிய வாழ்க்கையின்மீது
தம் சுயவிருப்புகளைச் செதுக்கக்கூடிய
சிற்றுளியாக எவருக்கு இருக்கப் போகிறது அச்சட்டம்?

நாட்டியக்காரரை வெறுக்கும் முடவனால்
ஆகப்போவதுதான் என்ன?

வழிதவறி நிலைமாறி சுற்றித்திரியும்
காட்டுமானையும், கலைமானையும் கண்டு
தம் நுகத்தடியே காப்பு என்று கருதிக்கொண்டு
திரியும் எருதைப்பற்றி யாருக்கு என்ன?

தம் புறச்சட்டையை அகற்ற இயலாத முதுபாம்பு அதையே
இயல்பாய்க் கொண்டோரை நிர்வாணி, வெட்கங்கெட்டவன்
என எள்ளி நகையாடுதலால் ஆகப்போவதுதான் என்ன?

மணவிழாவிற்கு விரைவாய்வந்து அதிகமாய்
விருந்தும் உட்கொண்டதால் ஏற்பட்ட களைப்பு
மேலீட்டிலும் வந்தவழியே சும்மா செல்லாது
விருந்தெல்லாம் வன்முறை விருந்தளிப்பவனோ
சட்டமீறல் செய்பவன் என்று
புலம்புவோரைப்பற்றி ஆகப்போவது என்ன?

கதிரொளியில் புறமுதுகு காட்டி நிற்போரை
காப்பது எங்கனம்?

தங்களின் பிம்பத்தை மட்டுமே காட்சியாய்க் கொள்ளும் இவர்களுக்கு இவர்களின் நிழல்களே இவர்தம் நியாய ஏற்பாடாகிறதே.
அக்கதிரோன் இவர்தம் நிழற்கால்களின் சக்கரமாய் மட்டுமே சுழலக்கூடுமன்றோ?

சட்டங்களை ஏற்றதோடு அதனை அதள பாதாளத்திலும் தள்ளி அதன் நிழல்களை மட்டும் தரணியின் மீது கோலமாக்குவதில் பயன் எங்கனம் கிடைக்கும்?

கதிரோனை நோக்கி நடக்கும் உம்மில் எவரை, பூமியின் மீது விழும் எந்த பிம்பங்கள் தாங்கிப் பிடிக்க இயலும்?

வளியோடு பயணிப்போரில் எவருக்கு, எந்தக் காற்றாடித் திசைக்காட்டி வழி நடத்தப்போம்?

அடுத்தவரின் சிறைவாயிலின் மீதல்லாதவரை உம் நுகத்தடியினை நீரே முறித்தாலும் உம்மை எம்மனிதச்சட்டம் கட்டுப்படுத்த இயலும்?

எம்மனிதரின் இரும்புச் சங்கிலியின்மீதும் தடுமாறி சாயாமல் நீவிர் நடனமாடும் பட்சத்தில் எச்சட்டத்தைக் கண்டு நீவிர் அச்சம் கொள்ளப்போகிறீர்?

மற்றையோரின் பாதையின் தடைக்கல்லாய் இராது, உம் ஆடையைக் கிழித்துக் கொண்டு நீவிர் அலைய நேர்ந்தாலும், எவர் உம்மை தீர்ப்பாயத்தினுள் கொணர இயலும்?

ஆர்பலீசு மாந்தரே, உம்முடைய முரசை பாதுகாப்பாக திரையிட்டு வையுங்கள், யாழிசைக் கருவியின் நரம்புகளைத் தள்ர்த்தக் கூடும். ஆனால் கீதமிசைக்கும் வானம்பாடியை கட்டுப்படுத்தக் கூடியவர் எவர் உளர்?

THEN a lawyer said, But what of our Laws, master?

And he answered:

You delight in laying down laws,
Yet you delight more in breaking them.

Like children playing by the ocean who
build sand-towers with constancy and then
destroy them with laughter.

But while you build your sand-towers the
ocean brings more sand to the shore,
And when you destroy them, the ocean
laughs with you.

Verily the ocean laughs always with the
innocent.

But what of those to whom life is not an
ocean, and man-made laws are not sand-
towers,
But to whom life is a rock, and the law
a chisel with which they would carve it in
their own likeness?

What of the cripple who hates dancers?

What of the ox who loves his yoke and
deems the elk and deer of the forest stray
and vagrant things?

What of the old serpent who cannot
shed his skin, and calls all others naked
and shameless?

And of him who comes early to the
wedding-feast, and when over-fed and tired
goes his way saying that all feasts are
violation and all feasters law-breakers?

What shall I say of these save that they
too stand in the sunlight, but with their
backs to the sun?

They see only their shadows, and their
shadows are their laws.

And what is the sun to them but a caster
of shadows?

And what is it to acknowledge the laws
but to stoop down and trace their shadows
upon the earth?

But you who walk facing the sun, what
images drawn on the earth can hold you?

You who travel with the wind, what
weathervane shall direct your course?

What man’s law shall bind you if you
break your yoke but upon no man’s prison
door?

What laws shall you fear if you dance
but stumble against no man’s iron chains?

And who is he that shall bring you to
judgment if you tear off your garment yet
leave it in no man’s path?

People of Orphalese, you can muffle the
drum, and you can loosen the strings of the
lyre, but who shall command the skylark
not to sing?

-excerpt from The Prophet, by Kahlil Gibran

சோபனம்

எங்கெல்லாம் தேடுவீர் நீவிர் கவினை,
அம்மங்கையே உம் பாதையாகவும்
உம் வழிகாட்டியாகவும் இல்லாதபோழ்து
எங்கனம் அவளை கண்டுகொள்ளப் போகிறீர்?
உம் பேச்சுக்களின் நெசவாளியாக அவளே
இருந்தாலொழிய, எங்கனம் அவளைப்பற்றி
பேச இயலும்?

“கவின் என்பது அன்பும், சாந்தமுமானது” என்பான், நொந்தவனும், காயப்பட்டவனும்.
“தம் சாதனை குறித்த பெருமையுடன்
மெல்லிய நாணங்கொண்டு நம்மிடையே நடமாடும் இளம் தாயைப் போல”
உணர்வுவயப்பட்டவனோ, “அழகென்பது வல்லமையானதும், அபாயமானதுமான ஓர் பொருள்” என்பான்.
”கொந்தளிப்பைப்போன்று அவள் பூமியையே
நமக்குக் கீழும், வானமதை நமக்கு மேலும்
புரட்டிப் போடுபவளாயிற்றே”

களைப்பும், சோர்வும் கொண்டவனோ, ”அழகென்பது மெல்லிய முனகல்காளாலானது. அவள் நம் ஆன்மாவினூடே உரையாடுபவளன்றோ”.
நம் மோனத்தினூடே, நிழலின் அச்சத்தினால் நடுக்கம் கொள்ளும் மெல்லொளி போன்றதொரு விளைவை ஏற்படுத்தும் அவள்தம் குரல்வளம்.
ஆயினும் அமைதியற்ற ஒருவனோ, “மலைகளினூடே அவள்தம் அலறலைச் செவியுற்றோம்” என்பான்.
அவளுடைய கதறலுடன், குளம்பொலியும், அத்தோடு சிறகுகளின் படபடப்பும், சிம்மமதின்
கர்சனையும் சேர்ந்தே வந்ததாம்”.

இரவு நேரங்களில், நகரத்துக் காவலாளிகளோ, “கிழக்குப்புற சூர்யோதயத்திலிருந்து மேலெழலாம்” என்பார்கள்.
உச்சிவேளை உறைப்பில் உழலும் உழைப்பாளியும்,
நடைப்பயணியும்,”நாங்கள் அந்தி சாயும் பொழுதில், சாளரத்திலிருந்து அவள் பூமியின் மீது ஒய்யாரமாக சாய்ந்து கிடக்கக் கண்டோம்” என்றனர்.

குளிர்காலப் பனியில் கட்டுண்டு கிடப்பவனோ,”அவள் இள்வேனிற்பருவத்துடன் இதமாக குன்றுகளின் மீதோடு இணைந்தும் வரலாம்” என்பான்.
கோடையின் தகிப்பில் வாடும் அறுவடைக்காரனோ, ”இலையுதிர்காலத்தின் துவண்ட இலைகளுடன், இணைந்தே நடனமாடும் அவள் கேசத்தில் பனித்துளியும் கண்டோம்” என்கின்றனர்.
அழகு குறித்து அளவற்றவற்றை சொல்கிறீர் நீவிர்,
ஆயினும் உண்மையில் நீவிர் அவளைப்பற்றிப் பேசவில்லை. மாறாக நிறைவேறாத் தேவைகள் குறித்தே இயம்புகின்றீர்.
சோபனம் என்பது அவசியத்தேவையல்ல, ஆயின் அது ஓர் பேரானந்த நிலை.
அது நீர்வேட்கையுமன்று, முன்விரிந்த வெற்றுக்கரமுமன்று,
ஆயினும், ஓர் அழற்சியுற்ற இருதயமும், பரவசமான ஆன்மாவுமேயாம்.

அது உம் காட்சிக்குரிய பிம்பமுமன்று, செவிமடுக்கும் இசையுமன்று.
ஆயினும், அது உம்முடைய மூடிய விழிகளும் காணக்கூடியதுமான பிம்பம் மற்றும் உம் காதுகள் அடைபடும் போதும் நீவிர் கேட்கக்கூடிய இன்னிசை.
அது குடையப்பட்ட மரத்தின் பலமற்ற பகுதியும் அன்று, வளைநகத்தில் சிக்குண்ட சிறகும் அன்று,
ஆயினும் அது நித்தியம் மலர்ந்திருக்கும் சோலை மற்றும் அலையெனப் பறந்து திரியும் தேவதைகளின் கூட்டம்.

ஆர்பலீசு மக்களே, வாழ்க்கைத் தம் புனிதமான முகத்தை வெளிப்படுத்தும் வேளை அவ்வாழ்க்கையே கவின்மயம் அன்றோ.
ஆயின் நீவிரே வாழ்க்கையும் ஆகிறீர், மற்றும் அதன் திரையும் நீவிரே ஆவீர்.
அழகென்பது கண்ணாடியினூடே தம்மையே வியப்புற நோக்கும், ஆதியும், அந்தமுமில்லாதொன்று.
ஆயினும் நீவிரே நித்தியமானவரும், மற்றும் கண்ணாடியும் ஆவீர்காள்.

http://youtu.be/D6Rz7OOjpvM

On Beauty – Khalil gibran
And a poet said, “Speak to us of Beauty.”

Where shall you seek beauty, and how shall you find her unless she herself be your way and your guide?
And how shall you speak of her except she be the weaver of your speech?
The aggrieved and the injured say, “Beauty is kind and gentle.
Like a young mother half-shy of her own glory she walks among us.”
And the passionate say, “Nay, beauty is a thing of might and dread.
Like the tempest she shakes the earth beneath us and the sky above us.”
The tired and the weary say, “beauty is of soft whisperings. She speaks in our spirit.
Her voice yields to our silences like a faint light that quivers in fear of the shadow.”
But the restless say, “We have heard her shouting among the mountains,
And with her cries came the sound of hoofs, and the beating of wings and the roaring of lions.”
At night the watchmen of the city say, “Beauty shall rise with the dawn from the east.”
And at noontide the toilers and the wayfarers say, “we have seen her leaning over the earth from the windows of the sunset.”
In winter say the snow-bound, “She shall come with the spring leaping upon the hills.”
And in the summer heat the reapers say, “We have seen her dancing with the autumn leaves, and we saw a drift of snow in her hair.”
All these things have you said of beauty.
Yet in truth you spoke not of her but of needs unsatisfied,
And beauty is not a need but an ecstasy.
It is not a mouth thirsting nor an empty hand stretched forth,
But rather a heart enflamed and a soul enchanted.
It is not the image you would see nor the song you would hear,
But rather an image you see though you close your eyes and a song you hear though you shut your ears.
It is not the sap within the furrowed bark, nor a wing attached to a claw,
But rather a garden for ever in bloom and a flock of angels for ever in flight.
People of Orphalese, beauty is life when life unveils her holy face.
But you are life and you are the veil.
Beauty is eternity gazing at itself in a mirror.
But you are eternity and your are the mirror.

செவ்வி - கலீல் ஜிப்ரான்

செவ்வி

செவ்வியைப்பற்றித் தங்கள் கருத்தைக் கூற வேண்டும் என்று வேண்டிய ஒரு கவிஞனுக்கு கிப்ரானின் மறுமொழி:

எழிலை நீ எங்கே தேடுவாய், அவளே உன் பாதையாகவும், உன் வழிகாட்டியாகவும் இல்லாதவரை எவ்வாறு அவளை அடையாளம் காணப்போகிறாய்?

உம் பேச்சுக்களை நெய்பவளாக அவள் இல்லாதவரை எப்படி அவளைப்பற்றி பேசப்போகிறீர் நீவிர் ?

சஞ்சலம் கொண்டவரும், புண்பட்டவரும், “ அழகு அன்பானதும், சாந்தமானதும்” என்பார்கள்.

“ தம்பேழ் கண்டு அரை - நாணம் கொள்ளும் இளம் தாயைப் போன்று அவள் நடக்கிறாள் நம்மிடையே”

உணர்ச்சிவயப்பட்டவரோ, ”அழகு என்பது வல்லமையும், அசங்கியமுமான பொருள் என்பர்.

அவள் கொந்தளிப்போடு பூமியையே நமக்குக் கீழேயும், வானத்தை நமக்கு மேலேயும் புரட்டிப் போடுபவள்”

களைப்புற்றவரும், சோர்வுற்றவரும், ” செவ்வி என்பது அமைதியான முனகல்கள். அவள் நம் ஆன்மாவினுள் பேசுபவள், என்பர்.

நிழலின் அச்சத்தால் நடுக்கம் கொண்ட மெல்லொளி போன்று அவள் குரல் நம் மோனத்தை வளமாக்குகிறது.

ஆயினும், அமைதியற்ற ஒருவர் ,” மலைகளினூடே அவள் அலறிக் கொண்டிருப்பதை நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்” என்பார்.

” அவளுடைய கதறலுடன், குளம்பொலியும், அத்தோடு சிறகுகளின் படபடப்பும், சிம்மத்தின் கர்சனையும் சேர்ந்தே வந்ததாம்”

இரவில் நகரத்துக் காவலாளியோ ,” செவ்வி கிழக்குப்புறத்திலிருந்து, உதயத்துடன் எழலாம் “ என்பார்.

உச்சிவேளை அலைக்கழிப்பில் உழைப்பாளிகளும், கால்நடைப்பயணிகளும், “ நாங்கள் அவளை ஆதவன் மயங்கும் சாளரத்திலிருந்து, தாரிணியின் மீது சாய்ந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டோம்” என்கின்றனர்.

குளிர்காலப்பனியில் கட்டுண்டு கிடந்தவரோ, “ அவள் குன்றுகளின் மீது குதியாட்டம் போடும் இளவேனிற்பருவத்துடன் சேர்ந்து வரலாம்,” என்பார்.

கோடையின் தகிப்பில் தவிக்கும் அறுவடைக்காரரோ, “ நாங்கள் , அவள் இலையுதிர் காலத்தின் இலைகளுடன் நர்த்தனம் ஆடிக்கொண்டிருப்பதையும் , அவள் கேசத்தில் பனித்துளியையும் கண்டோம்”, என்கிறார்.

இவையெல்லாம் எழிலைப்பற்றி நீங்கள் சொல்வது.

இருப்பினும் , உண்மையில் நீங்கள் அவளைப்பற்றிப் பேசவில்லை. மாறாக உங்கள் நிறைவேறாத தேவைகளைப் பற்றியே பேசியிருக்கிறீர்கள்.

செவ்வி என்பது ஒரு தேவை என்பதில்லை ஆனால் அது ஒரு பேரானந்தம். ( மெய்மறந்த தெய்வீக இன்பம்)

அது வாய் வேட்கையுமன்று , முன் விரிந்த வெற்றுக்கரமுமன்று,

ஆயினும் ஒரு அழற்சியுற்ற இதயமும் , பரவசமான ஆன்மாவுமாகுமது.

அது நீங்கள் காணக்கூடியதாக உள்ள பிம்பம் அன்று, மற்றும் கேட்கக்கூடிய இசையுமன்று,

ஆயினும் அது நீங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டு காணக்கூடிய பிம்பமாகவும் , காதுகளை மூடிக்கொண்டு கேட்கக்கூடிய இசையுமாகவும் இருக்கும்.

அது குடையப்பட்ட மரப்பட்டையின் பலமற்ற பகுதியுமன்று, வளைநகத்தில் இணைந்த சிறகுமன்று.

ஆயினும் அது நித்தியம் மலர்ந்திருக்கும் சோலை மற்றும் நிதமும் பறந்து கொண்டிருக்கும் தேவதைகளின் கூட்டம்.

ஆர்பலீசு மக்களே, வாழ்க்கை தன்னுடைய புனிதமான முகத்தை வெளிப்படுத்தும் போது அந்த வாழ்க்கைதான் அழகு.

ஆனால் நீங்களே வாழ்க்கை மற்றும் நீங்களே அந்த திரை

கண்ணாடியில் தன்னையே வியப்புடன் உற்று நோக்கும் அமரத்துவம்தான் அழகு.

ஆனால் நீங்கள்தான் அமரத்துவமானவர்கள் மற்றும் நீங்கள்தான் அந்தக் கண்ணாடி.

கதம் காத்து, கற்று, அடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி

அறம் பார்க்கும், ஆற்றின் நுழைந்து. -குறள் (130)

திருமந்திரம்: 1987

உருவிப் புறப்பட்டு உலகை வலம்வந்து

சொருகிக் கிடக்கும் துறையறி வார்இல்லை

சொருகிக் கிடக்கும் துறையறி வாளர்க்கு

உருகிக் கிடக்கும்என் உள்ளன்பு தானே.

மானமும் அறிவும் மனிதனுக்கு அழகு. - தந்தை பெரியார்

http://youtu.be/f5aqY1sY-W8