முதல் முறையாக என் அமெரிக்கப் பயணம். நடு இரவில் வீடு வந்து சேருகிறோம். நடுங்கச் செய்யும் கடுமையான குளிர். கும்மிருட்டு. இலையுதிர் காலப்பருவம். கம்பளிக்குள் நுழைந்துகொண்டு சுருண்டு விட்டாலும், காலையில் எழுந்து வெளியே வந்து பார்த்தபோது என் கண்களையே நம்ப முடியாத அளவிற்கு திரும்பிய புறமெல்லாம் தரை முழுவதும் செவ்வாடை போர்த்தது போன்ற அழகிய வண்ண இலைகள். நிமிர்ந்து பார்த்தால் மரங்களிலும் அதே அழகுக் காட்சி. எதிர்பார்க்காத இந்த அழகின் உச்சத்தில் அசந்துபோய் நின்றிருந்தேன். நடைபாதை முழுவதும் பட்டுக்கம்பளம் விரித்தது போன்று மெத்தென்ற இலைகளின் குவிப்பு. ஏதோ புதியதோர் உலகில் நுழைந்துவிட்டது போன்றதொரு பரபரப்பு. உலகமே மொத்தமாக உயிருடன் விழித்துக்கொண்டது போல ஒரு தோற்றம். என் மன உணர்வுகள் அத்தனையும் ஒருசேர விழிப்புணர்வு பெற்றிருந்தது. சூழ்நிலைகளைப் பற்றிய தெளிவான விழிப்புடன் இருந்தது மனது – நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் உணர்வுப்பூர்வமாக பாதிக்கக்கூடிய நிகழ்வுகளை மன நிறைவுடன் எதிர்கொள்வதற்கான பயிற்சியும் இதனை ஒத்ததுதான். ஏதோ ஒரு வகையில் மறைந்திருக்கும் விரும்பத்தகாத எண்ணங்கள் அல்லது அச்சப்படக்கூடியதோ, வெட்கப்படக்கூடியதோ, சங்கடப்படச்செய்வதோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளவோ, சமாளிக்கவோ முடியாமல் போகக்கூடியதோ போன்ற சந்தர்ப்பங்களில், முழுமையான விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுவதால் அது நம்மை அதன் விளிம்பில் கொண்டு நிறுத்திவிடும் என்றாலும் அந்த மாற்றம் நம்மை பயமுறுத்தவோ, சிரமப்படுத்தவோ அல்லது வேதனைப்படுத்தக்கூடிய வகையிலோ இல்லாமல், அந்தச் சூழலின் நிதர்சனத்தை யதார்த்தமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் இலகுவாக்கிவிடும். முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்ளவும் மனம் சம்மதிக்கும். இதனால் அதற்கான தீர்வும் தெளிவாகிவிடும். சுருங்கச் சொன்னால் அது சுகமான அனுபவமோ அல்லது சுமையான அனுபவமோ இரண்டையும் ஒன்று போல உணரும் உன்னதமான ஞானம் பெறுவோம்!
ஈரோடு நகரத்தை அடுத்த சென்னிமலை என்னும் பகுதியில் ஒரு தறி நெய்யும் சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்தவர் குமாரசாமி. இவர்தான் பின்னாளில் நம் இந்திய நாட்டிற்காக தன்னுடைய இன்னுயிரையேக் கொடுத்த தியாகி ‘கொடி காத்த குமரன்’ ஆனார். கைத்தறி துணி நெசவிற்கு பேர்போனது சென்னிமலை. இங்கு 1904ம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம், நாச்சிமுத்து முதலியார், கருப்பாயி அம்மாள் தம்பதியினருக்கு மகனாகப் பிறந்தவர், குமாரசாமி. மிக ஏழ்மையான நெசவாளிக் குடும்பம் இவர்களுடையது. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே தம் பள்ளிப்படிப்பைத் தொடர முடிந்தது இவரால். அதன் பின் பள்ளிப்பாளையத்தில் தன் தாய்மாமன் வீட்டில் தங்கி தங்கள் குலத்தொழிலான, நெசவுத் தொழிலை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லாத காலம் அது. ஈரோடு வந்து நூல் வாங்கிக் கொண்டுவந்து, பள்ளிப்பாளையத்தில் தறியில் துணியாக நெய்து, மீண்டும் அதை தலையில் சுமந்து கொண்டு கால்நடையாகவோ அல்லது மாட்டு வண்டியிலோ ஈரோடு கொண்டுவந்து விற்றுச் சென்று பிழைப்பு நடத்தினார். ஐந்து ஆண்டுகள் போராட்டத்திற்குப் பின்னும், இதில் போதிய வருமானம் இல்லாதலால் குடும்பத்துடன் திருப்பூருக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். அங்கு ஒரு தரகு மண்டியில் கணக்கு எழுதும் வேலையும், பஞ்சு மண்டியில் எடை போடும் வேலையும் செய்து கொண்டிருந்தார். ஐந்து முறை திருப்பூர் வந்திருந்த காந்தியடிகளால் அவருடைய கதர் இயக்கம் மக்கள் மத்தியில் பெரும் ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்தியது. பலரும் அதில் இணைந்து பணியாற்றினர். குமாரசாமிக்கும் இந்த இயக்கத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. தானும் கதர் ஆடையும், கதர்க் குல்லாயும் அணிந்து கொண்டு தீவிர தேசபக்தரானார்.
